Update :

1. Alles wat ik tot zover wilde bereiken is gelukt. Ik ben weer student! Nu nog dat torenhoge collegegeld betalen, maar dat terzijde.
2. Op zoek naar een bijbaan. Iets met veel uurtjes graag, waarin ik goed kan bijverdienen.
3. Nu nog weinig tijd, maar zit in mijn laatste weekjes fulltime werken. Daarna zal ik weer ruimte hebben en zal mijn hoofd misschien niet zo overlopen.
4. Heb het weblog herontdekt. Ook in het kader van straks meer tijd hebben.
5. Moet lijstje maken van dingen die ik nog nodig heb voor school.
6. Oude vriendin tegengekomen in de trein. Had haar lang niet meer gezien. Leuk haar weer te zien :).
7. De laatste loodjes wegen echt het allerzwaarst.
8. De komende maanden heeeeel weinig geld uitgeven. Manieren zoeken om toch dingen te kunnen doen.

Advertenties

1 reactie

Hallo weblog. Fijn je weer te zien.

Een reactie plaatsen

Nieuw nieuwer nieuwst.

Voila : morethangreenism.wordpress.com is een feit!

Een reactie plaatsen

Mijn gedachten zijn makkelijker te dragen wanneer ik me bedenk dat er iemand is in de wereld die zich precies zo voelt als ik. Het doet mijn schuldgevoel dat ik “zeur” – in mijn hoofd nog wel ! – verminderen, en doet me minder alleen voelen.
Soms is het vervelend als je steeds het gevoel hebt dat je alleen nog tegen jezelf kunt praten, en je oppervlakkige versie voor de rest van de wereld bewaart. Opeens is alles vermoeiend, zijn alle geluiden teveel, kan ik geen muziek meer horen, wil ik niemand bellen.

Over het algemeen kan ik het gevoel van de vreemde eend vrij goed dragen. Ik ben eraan gewend dat mensen me raar vinden, of denken dat ik niets te zeggen heb omdat ik stil ben, alleen omdat ik niet weet of de dingen die ik wil zeggen überhaupt wel weerklank zullen vinden. Mis de aanwezigheid van leeftijdsgenoten, vriendinnen, leven. Het wordt saai met mezelf.

Het is de vermoeidheid. Het is de routine. Het is het wachten.
Verlang naar een bos. De stilte. Het groen.

2 reacties

Dus.

Denk erover een nieuw blog te beginnen. Een verse start. Wel een ander soort echter, meer een lifestyle iets. Internationaal, in het Engels. Het moet iets activerends zijn, wat discussies op gang brengt. En informatie geeft over de dingen die ik interessant, belangrijk of aan de orde vind. Het moet een verzameling links hebben die je direct naar de plekken brengt die je meer kunnen vertellen over bepaalde dingen (hoe vaag kun je zijn). En het moet inspirerend zijn. En groen.

Mij en ik zijn er nog ontzettend over aan het brainstormen. U hoort het wel.

3 reacties

Flashback

Een postje van een van mijn eerste blogs. Ik weet niet waarom ik terug ging kijken, was eigenlijk vergeten dat het nog bestond. Benieuwd naar wie ik toen was denk ik.

“Zielvergif

Ze is verdrietig, en als ze verdrietig is moet de hele wereld het meevoelen. Ze zakt in, vergrijst, als een zieke vogel. Ze eet steeds minder, en zodanig gaat ze zich steeds kouder en rotter voelen, en kijkt rond met haar lege ogen waar geen vlam meer in zit. Ze krabbelt in een klein schriftje, berichten over weemoed en passiviteit. Dat het allemaal geen zin heeft, dat ze s’ochtends niet meer op wil staan, dat de wereld groot en vreemd is, en ze de humor niet begrijpt. Achter de woorden zit de simpele boodschap dat ze gekwetst en kwaad is, maar eigenlijk niet goed kwaad durft te zijn. Dat ze liever rondloopt met de zure smaak in haar mond dan de tegenslag te aanvaarden en verder te gaan. Ze zwakt zichzelf af met de toegewijdheid van een sterk persoon, als de wraak waar niemand om geeft. ‘Dit komt door jou’ zegt ze, en ze werpt hem in gedachten een bijtende blik toe. Dat hij er niets meer mee te maken heeft en veranderd is in een schaduw op de achtergrond negeert ze. Een simpel excuus, dat keer op keer terugkeert, in een andere vorm met een andere stem.

“Dit gaat niet om jou, dit gaat om mijn worsteling met een abstract begrip. Met mijzelf en met mijn leven, want ik ben mijn grootste vijand.”

Ik zie het aan met lede ogen, ik heb geen plek meer voor haar. Zij is al het onrecht van de wereld in vaste vorm gegoten, en ze verdoet haar tijd in nachtmerries. ”

2 februari, 2006.

Een reactie plaatsen

Klein beginnen

Elke ochtend de zonnegroet doen, dat moet nog wel lukken.

Een reactie plaatsen