Maar het was wel fijn om te weten dat ik heus wel aangenomen word als ik ga solliciteren. Ik wist het namelijk zo net niet meer.

Ik dank je voor je uitgebreide analyse. Het is allemaal heel logisch en kloppend wat je schrijft, en je hebt ook absoluut gelijk.
Ik noem dit soort gedoe meestal intuïtief schrijven, en misschien een ruwe versie van wat ik uiteindelijk wil bereiken.
Ik wil een bepaald gevoel oproepen, maar ik heb nog niet de juiste woorden gevonden, dat blijft een soort van puzzelen.

De laatste tijd heb ik ook niet heel veel tijd gehad om te dichten, dan zet ik liever nog zo’n ruwe versie erop dan helemaal niets.

Maar ik ga er wat aan doen! Soon..

- leuk gedaan dat scherpe dat op nagels en tanden past, maar waar is de komma na tanden? Dan, regel twee die het lijstje voortzet, en tegelijk elementen zijn die in de regels daarna gebruikt gaan en daarmee een andere status hebben dan de eerste twee dingen, zou die eventuele komma dan een puntkomma kunnen zijn?

Het gebruik in die twee regels: adem voor blazen, handen duwend, trekkend aan een jas. Ik associeer duwen en trekken als allebei van toepassing op die jas als eerder scherpe op nagels en tanden; maar een jas kun je niet duwen, dus de taalgrapjes lopen niet parallel, mn associatie loopt spaak en dat houdt het gedicht grillig en spannend en anders dan verwacht, zeg maar speels

Die losse regel verbindt naar mijn idee het jijjijjij van blok 1, en het ikikik van blok 2, alleen die help kan ik niet plaatsen, waarom staat die daar? Zonder help is het nog ff spannend of de ik figuur dat speelbal-zijn wel zo vervelend vindt, wsch wel btw want dat impliceert het woord speelbal al. Is help dan overbodig?

Waarom weer geen komma na vlucht, is dat een echo van blok 1? En de rest van dat blok doet ook lijken op blok 1 en in de eindregel is er weer het samenkomen, maar persoonlijk vind ik die zin zelf niet erg mooi verwoord … natuurlijk ben je juist daar te vinden waar je verborgen bent, je bent niet te vinden waar je niet bent.

Die tussenregel daarna is weer in lijn met de opbouw van het gedicht, maar het is ook logisch dat die ik weet dat de jij eraan komt, anders zou ze niet gevonden worden, hoe verborgen ook … is die regel dan noodzakelijk, kun je dat anders verwoorden? Met andere woorden: iets dat logisch is in een gedicht, weg ermee!

Dan, blokje 3, een andere opbouw dan 1 en 2, en zin 2 daarvan is me onduidelijk. Zoiezo las ik hulst eerst als werkwoord, maar ook als zelfstandig naamwoord snap ik het niet. Een koning kan wel HUIZEN op zijn tron, wat misschien leuk associeert met PALEIZEN en tegelijk als die huist op zijn troon is zn speurtocht aparter, want er zit een spanning tussen ergens huizen en op pad zijn.

Dan: de DAGEN langer maken? De nachten toch juist, en de dagen korter? Of mis ik hier iets? En door de bomen giert zijn hoon, dat kun je vast mooier zeggen dan dat, het klinkt nu als een parodie op: door de bomen schijnt de maan – suf sinterklaasspul.

Die drie slotregels tenslotte veranderen ineens van perspectief; steeds wordt JIJ aangesproken, daarna wordt die JIJ vergeten na dat derde blokje dat hem nog eens (overbodig?) in kaart btengt, en ineens wordt er totaal iemand anders aangesproken. Ik denk dat de tweede jij-persoon gegeven die nare beschrijving van die jij uit zichzelf ook wel zal verbergen, daar is geen aansporing voor nodig. Dat je diegene dan weer vraagt om te bidden om lengen van licht kun je doen, dat volgde nog niet uit het gedicht, of ergens heel subtiel misschien uit die ene help? Niet dat alle verbanden altijd dikke zwarte lijnen moeten zijn, maar soms lijkt er in dit gedicht iets op te duiken “out of the blue” – persoonlijk vraag ik me vaak af: heeft iets dat gebruikt wordt binnen het gedicht een kiem, wordt het er zegmaar niet aan de haren bijgesleept, en twee: iets dat voor zich spreekt in een gedicht, hoef je niet te noemen denk ik, bij goed lezen staat dat er immers al, al is het misschien tussen de regels, maar anders wordt het duppelop enzo –

het evenwicht tussen wel een kiem voor de dingen die in het gedicht tot ontwikkeling komen, maar geen vanzelfsprekendheden noemen, is naar mijn idee de/een basis voor een goed gedicht.

Hoe dan ook, blijf schrijven, want je schrijft zoiezo al stukken beter dan 90% van wat ik lees, en het is absoluut de moeite waard wat je schrijft … laat dit bericht daarom eerder een mening van gene zijde zijn, dan een zwart-wit rapport, want daarvoor liggen opmerkingen (en het gedicht zelf ook) veels te genuanceerd.

ps: heerlijk ritme in zin 1-3 van blokje 2. Dat bibberend strookt precies met de inhoud van het woord. Knap gedaan, dus ga zo door!