You are currently browsing the category archive for the 'Leven' category.
Het was kanker.
Myst, mijn aller aller liefste kater, ik zal je vreselijk missen.
Myst is ziek. Dat wil zeggen, Myst, mijn kat; een grijze Maine Coon met geel-groene ogen, en een heel lief zacht karaktertje. In de vijf jaar dat ik hem heb is hij nooit echt heel ziek geweest, maar nu is het mis. Waarschijnlijk heeft hij een gezwel bij zijn maag, waardoor hij niet meer wil eten, maar dat is niet zeker te zeggen tot de uitslag van zijn bloedtest terugkomt, en dat kan best even duren. Dus maak ik me zorgen.
Katten zijn veel te stoer. Ze laten niet merken dat ze ziek zijn, voor het bijna te laat is. Ze trekken zich terug en zouden gewoon in een hoekje gaan liggen doodgaan voor jij een keer merkt dat ze ziek zijn. Bah.
Myst is veel te lief om ziek te zijn.
Ik weet dat er veel dringender zaken zijn in de wereld, maar als iedereen die dit leest een minuutje zou willen nemen om mijn Myst gezond en welvarend te visualiseren, zou ik dat heel fijn vinden!
December is de zwaarste tijd voor bloemisten. Mensen die het niet geloven als gezegd wordt dat bloemisterij een zwaar vak is, moeten maar gewoon eens een dagje meedraaien. En dan vooral in December.
Maar bedenk wel dat ik ondertussen al aardig wat geld heb verdiend. Genoeg om leren jasjes te kopen en jurkjes voor de feestdagen, en mijn eerste serieuze stel pumps!
Ik heb wel degelijk gesolliciteerd bij een andere winkel, en ze wilden me graag hebben. Maar wat ze daar deden vond ik niet echt bijzonder, en in mijn vak wil ik wel een beetje uitgedaagd worden. Daarnaast was er nog de verlengde reistijd… Alles bij elkaar leek het me geen goede beslissing. Dus bleef ik nog een tijdje hangen.
Er ging iemand weg en er kwam ruimte om haar taken over te nemen. De negatieve berichten aan mijn adres namen af. Mijn loon ging omhoog. Het was genoeg om te blijven en te weten dat je toch iets moet, en dat het nooit ideaal zal zijn. En nu ben ik best tevreden. Ondanks dat het kersttijd is, en belachelijk druk. Want het sneeuwt.
En dat is best wel heel mooi.
+Kwallen
+Herfstblaadjes
+Sprookjes
+Trollbeads
+Boeken
-Weinig geld over houden
-Kou
-Donkerheid
-Moe
+Kaarsjes
+Binnenkort vakantie
-Weinig inspiratie
+Mijn liefje lieven
-Veel werken
Tromgeroffel :
Ik heb een sollicitatiegesprek!
Wish me luck!
Natuurlijk meld ik het weer niet als het wel helemaal goed gaat. Sterker nog, de afgelopen weken leefde ik in een soort van roes. Niets kon me raken, de vogeltjes zongen, alles om me heen danste een gelukkige dans. Ik had namelijk een werkgeefster gevonden die me wilde adopteren, en dan zou ik in januari daar kunnen beginnen.
Geen scheldwoorden meer, geen steeds veranderende regels, geen minimumloon meer, geen dingen die ik moest pikken, want ik zou toch weggaan. Ik boekte samen met mijn vriend en wat anderen een huisje, en daar zou ik lekker gaan zitten in November, dvd’s kijkend en wandelend en zwemmend in het overdekte zwembad.
Echter, wat een zeepbel weer die uit elkaar spat. De dame in kwestie die me zou aannemen kreeg financiële problemen met haar bedrijf, en moet iemand ontslaan. Dat betekent dat ze mij niet aan kan nemen.
Het was eigenlijk te perfect; een super aardige bazin, alles in hetzelfde stadje, genoeg salaris om op mezelf te kunnen gaan wonen zonder overdreven krom te hoeven liggen, en weg van waar ik niet meer wil zijn. Maarja, het is crisis en dit is de realiteit.
En ik wacht op mijn volgende break.
Waarschijnlijk was het door die zwaan dat ik begon te denken dat ik ook wel zonder vlees kon. Als zij het kon, waarom kon ik het dan niet.
Ik las een artikel over vegetarisme, en dacht terug aan wat een zeker persoon ooit tegen me zei.
“We hoeven tegenwoordig helemaal geen vlees meer te eten, het is pure gemakszucht om het wel te doen.” En het is ook wel zo, het hoeft eigenlijk niet. Het is gewoon lekker.
Dus eet ik sinds vorige week dinsdag vegetarisch.
Ik weet nog niet helemaal hoe ik het een plekje moet geven, tot nu toe is het voornamelijk veel tofu en komkommer. En tomaat, rauw.
Niet dat ik nu verhonger of iets dergelijks. Het is meer dat ik nog niet echt doorheb hoe ik een smakelijk gerecht op tafel kan toveren, maar daar gaan de kookboeken die ik aangeschaft heb me bij helpen.
Ik wil niet zo iemand zijn die nooit haar gewoontes kan veranderen of te gemakzuchtig is om een beter persoon te zijn. Dit voelt als een goede beslissing.
Dus geen beestjes meer op het menu voor Indigo.
Worry worry worry worry worry worry worry..
Vrezen voor je baan, één van de nieuwere, onaangenamere ervaringen. Het is niet dat ik er gelukkig ben, niemand is er gelukkig. Maar het is werk, het brengt geld binnen zodat ik kan doen wat ik wil doen.
Het knaagt aan me. De collega’s die over elkaar roddelen, de baas die over de collega’s roddelt, en de algehele sfeer van ontevredenheid. Broedend, venijnig, zoekend naar een nieuw doelwit. Baas die me zelf niet wil vertellen wat ik verkeerd doe, maar het er liever over heeft met de collega’s, in de hoop dat zij er iets van zullen zeggen. Heel hard werken, maar niet gewaardeerd worden.
Ik kan me er niet goed meer bij neerleggen, het onschuldige groentje uithangen en doen alsof ik het allemaal niet zie. Alsof ik denk dat het zin heeft mijn best te doen voor baas, zoals de rest van zijn werknemers – waarvan sommigen er al 10 jaar werken, maar nog steeds gemakkelijk aan de kant worden geschoven.
Het is teveel, al zo vroeg. Het jaar dat ik er werk is nog niet eens rond. En nu al zo balen, zo ontzettend balen.
That’s just a piece of my mind. Absolutely fine otherwise, couldn’t be happier if it weren’t for the stress.
Just kind of wish I could shut the worrying off and let happen what needs to happen..
Na twee weken heerlijk op het strand gelegen te hebben (onder andere) moet ik mezelf een halt toeroepen als ik onmiddellijk weer over het www begin te razen. Dit moet ik lezen en dat moet ik regelen, dit updaten en dat veranderen. Moet dit echt? Nee. Waarom doe ik het dan?
Mijn spullen zitten nog onuitgepakt in hun tassen, en ik heb mijn reiskleren nog aan. Foto’s moeten van mijn telefoon af, maar waar is dat stekkertje ook al weer?
Pfff. Weet je..I don’t Have to do this now.Stekker eruit.
Op een gegeven moment begon ik eraan. Gedachten als “Wie ben ik om…” werden naar de achtergrond verdreven, omdat ze nergens op sloegen. Want wie ben ik dat ik het recht niet heb om dingen te proberen? Te leren? Het was niet alsof ik aan Idols mee wilde doen. Ik wilde gewoon leren zingen.
Toen ik klein was, was ik de eerste die een liedje zou zingen op het podium. Want dat was één van de dingen waarbij ik me nog wel over mijn verlegenheid heen wilde zetten. Voor les was er bij ons thuis geen geld, en bovendien – zo dacht ik zelf – was dat toch alleen voor speciale mensen?
Nu ben ik groot, en kan ik doen wat ik wil. En wat ik wil is leuke dingen doen. Dingen die me vrolijk maken, die me zelfvertrouwen geven. Want ik kan het betalen, en ik heb de tijd. En nu gaat het steeds beter.
Elke week maak ik mezelf een beetje bang met de gedachte dat ik niet zo hard vooruit ga als ik zou willen, dat ik er beter mee kan stoppen, dat het niet voor me weggelegd is. Maar elke week als ik op mijn les kom, vind ik het weer hartstikke leuk.
En stiekem ben ik daar best wel een beetje trots op.
