Hoofd

Het is frustrerend om steeds slechte cijfers te halen voor praktijk, waar mijn cijfers voor dat vak vorig schooljaar nog vrij ok waren. Andere leraar, andere standaard. De werkstukken worden in onze afwezigheid beoordeeld door twee leraren, waarbij ze – als ze daar zin in hebben – wat opmerkingen neerpennen. “Waarom heb je dit materiaal gebruikt?” Dat soort dingen. Als er nu algemene richtlijnen waren waar ik mij aan kan houden, zouden de cijfers niet zo kelderen. Steeds vaker denk ik “Misschien ben ik gewoon niet geschikt voor dit vak”, hoewel ik heel dat gevoel op stage niet heb. Daar heb ik plezier in wat ik doe.

Morgen heb ik weer een praktijk examen. Het gaat om een (doods)kistbedekking die bestaat uit ondergrond + versiering. Te gebruiken technieken : weven, bundelen, knopen, spijkeren. Verder : Choice is yours. Ik heb geen zin in morgen. Ik heb er een hard hoofd in.

Slikken

Mensen willen jouw mening niet horen, mensen willen jouw gedachten niet weten. Ze willen doen alsof ze luisteren, en dan jouw visie overschreeuwen met de hunne.

Het spijt me dat het altijd zo moet gaan. Het spijt me dat mijn bedenkingen niet acceptabel zijn, dat er nooit ruimte voor kan zijn.

Ach, nu ik er over nadenk spijt het me niet. Ik vind het alleen rotvervelend, het maakt me ontzettend kwaad. En ik vraag me af wie jij denkt dat je bent, dat je mijn gedachten als “fout” afdoet en de jouwe als de waarheid. Ik heb tenslotte geen recht van spreken, toch?

Maar ik moet vooral mijn gedachten opschrijven en zeggen wat ik denk. Val toch..

Baal

Steeds als ik een foto wil maken zijn mijn batterijen op. Als ze ook maar een dagje (zonder te gebruiken) in het toestel zijn blijven zitten, zijn ze leeg.

Dat is heel irritant. En ik geloof niet dat het eerst ook zo was.
Bah.

Dump Madonna

Een groot deel van onze gesprekstijd gaat op aan praten over muziek. Van mijn kant; waarom jouw muziek prut is, en die van mij zo mooi. Natuurlijk heb je recht op je eigen smaak en mening, maar ik kan me niet onttrekken aan de indruk dat je niet verder hebt gekeken dan je neus lang is. Dat je de t.v aanzette op een muziekzender en daar je favorieten uit koos, alle andere prachtige muziek die er verder nog is uitsluitend.

Nu heb ik het niet direct over klassieke muziek, maar artiesten die niet mainstream genoeg zijn om leuk gevonden te worden door het grote (t.v)publiek. Die muziek maken waar je langer naar moet luisteren om het eens door te krijgen. Waar je wel op kunt dansen, alleen niet met je vrienden. In je eentje, als niemand kijkt, vreemde bewegingen en kronkelingen makend. Of rustig en stil. Any way you like it.

Heel die wereld gaat aan je voorbij, terwijl je de geëlektroniseerde stemmen aanhoort en nog eens slikt. Daarom wil ik dat je hier eens naar gaat luisteren. En als je dat niets vindt, dit. En als je daar nog steeds niets aan vindt, toch verder kijkt. Als je dan iets vindt wat je wel bevalt mag je het naar mij sturen, ik hoor graag nieuwe dingen.

Dump Madonna, dump zelfgenoegzame artiesten die creativiteit geen vereiste vinden. Dump eentonigheid. Bedenk Zelf wat leuk is. En nu wil ik nooit meer horen hoe geweldig Madsy wel niet is.

Wanneer ik praat zonder te denken zou ik soms die woorden graag uit mijn database willen verwijderen – gij zult niet kwaadspreken.

Uit het klachtenboek

Beste Geluksregelaar,

Ik heb een klacht.

Ik ben niet zo happy. En voor de verandering heb ik daar eens een specifieke reden voor : het gaat niet zo lekker op mijn stage. Daarbij ben ik een beetje een lafaard. Als ik een probleem heb, ren ik ofwel heel hard weg, of negeer ik het probleem. Struisvogelpolitiek heet dat geloof ik.

Nu is dat probleem ook weer niet Zo’n Ontzettend Probleem, maar wel vervelend. Want als je het niet naar je zin hebt op je stage, hoe lang kun je je daarvoor verstoppen? Een keertje overslaan, maar daarna moet je wel weer komen opdagen voordat men vragen gaat stellen.

Het probleem ligt erin dat ik bij stage een deel van het genoegen dat ik eraan beleef haal uit het helpen van klanten, praten met klanten tussen het werk door, en enige afwisseling in de taken. Nu is het zo dat ik bij mijn vorige stageperiode op een andere dag stage liep, waarbij mijn baas en stagebegeleider altijd aanwezig was. Als ik dan “iets had”, of “iets vond”, kon ik hem er meteen op aanspreken. Na enig overwegen overigens, want ik wil vooral niet lastig zijn.

Op de dag waarop ik deze periode stage loop is mijn baas niet aanwezig. Als ik er aankom ligt er een briefje voor me klaar wat ik die dag allemaal moet uitvoeren, en dat is altijd hetzelfde. Enige creativiteit of afwisseling komt er al niet meer bij kijken, er staat precies welke bloemen en welk groen ik moet gebruiken en eventuele toevoegingen (frutsels), naast de andere taken. Geen klanten helpen, zodat ik “fijn” meer tijd heb voor andere dingen. Daar baal ik eerlijkgezegd een beetje van. Het komt op mij over als bezigheidstherapie, of klusjes die de stagiaire kan doen zodat de rest van het personeel minder belast wordt. En dat is niet de reden dat ik stage loop, ik loop stage om er enigszins wijzer en vaardiger van te worden. Als ik altijd dezelfde dingen moet maken leer ik daar niets van.

Nu weet ik dat ik mijn baas er eigenlijk op aan zou moeten spreken als ik hierdoor met tegenzin naar mijn stage vertrek, maar tot zover heb ik daar weinig gelegenheid voor gehad. Baas is al niet de meest toegankelijke persoon, en over de telefoon nog een stukje minder.

Dus zucht ik diep en pas ik nog eens mijn struisvogelpolitiek toe. Niet zeuren en gaan. Of niet? Misschien kunt u er een beetje aan sleutelen. Omdat ik zo’n bangerik ben. Een duwtje geven of iets dergelijks. Als het kan.

Bij voorbaat dank,

Indigo