Every step

Er is niets “even” aan het zingen. Het is nooit even dit of dat, niet eraan beginnen en niet afmaken. Het is all the way, van begin tot eind, want het falen van je stem is hoorbaar.

Maar het mooie ervan is dat ik kan merken dat ik vooruit ga, en dat ik meer durf. En durven is een heel groot deel ervan, want als je niet durft kun je niet voluit.

Enjoying every step of the way..

Waarom ik van de jaren tachtig hou

De jaren tachtig waren jaren van romantiek. Er is zo ontzettend veel romantische muziek geproduceerd, er zijn zo veel powerballads gekweeld.
Nu zijn we allemaal een beetje blasé en geloven we het wel, maar toen was het echt Echt.

Het was ik wil je bezitten, ik wil je voor altijd en eeuwig. Nooit meer een ander. Ik kus de grond waar jij loopt, ik aanbid je, je maakt me gek.

Ergens vraag ik me af waar precies die verandering tot stand is gekomen. Waar we omgeslagen zijn en besloten niet meer te geloven in voor altijd en eeuwig. We geloven immers ook massaal niet meer in het huwelijk.

Nu is het ik wil met je naar bed. Ik wil een hele wilde nacht met je hebben.
We zingen elkaar een beetje na, en als we niets kunnen verzinnen stelen we de melodie ook nog. Het gaat nergens over.

Ik zeg to hell met dat halfzachte gedoe. Wat zijn we, mensen of muizen?
Verklaar de liefde! Schreeuw het van de daken! Doe maar sentimenteel!
Dat is tenminste echt.

Ohja, en Roxette.
Daar hou ik van.

Zwaan

Ik ben gefascineerd door de zwanen. Ik weet niet precies waarom zo opeens, maar ik kan niet stoppen met naar ze te zoeken, in alles om me heen.
Ze lijken me de vertegenwoordigers van een soort oerkracht, een puurheid, een rotsvast idealisme in een veranderende wereld.

Ze blijven hun hele leven bij elkaar, trouw.
Ze verdedigen huis en haard – familie en het nest.
Ze zijn krachtig en gracieus, zoals ze stil en sereen over het water glijden, of hun vleugels uitslaan en de wereld weg doen vallen.

Het is alsof ze hier eigenlijk niet thuishoren.
Of toch juist wel. Misschien horen wij hier juist niet thuis, met onze vernietigende, onnatuurlijke kracht. Alles verslindend en gebruikend, tot er niets moois meer is. Met onze stompzinnigheid en onnadenkendheid, alles gelovend wat we willen geloven.

Zodat iets schoons zoals een zwaan ontheemd lijkt tussen de bouwputten en het verkeer. Een sprankje hoop, verdwaald.

Kaf

Misschien is het dat ik meer van eindigen hou dan van beginnen.
Beginnen is altijd hoopvol, glansrijk. Je gaat het maken, het gaat lukken!
Maar niets is groter dan de opluchting als je eindelijk ergens weg mag.

Nu is rondhangen niet mijn grootste gave, ik kan me niet één ding bedenken dat ik lang heb volgehouden, afgezien van mijn relaties. Misschien is daar het blijf-deel in opgeslagen dat ik in de rest van mijn beslommeringen moet missen. Het begon al op de basisschool, met de honderdduizend sporten die ik beoefend heb, Dit moest het echt wel zijn! Nadat de realiteit dan een tijdje huisgehouden had was ik het al snel weer beu, en vlinderde ik door naar de volgende hobby.

Met mensen heb ik het lang volgehouden, ook als de vriendschap in kwestie al een tijd doodgebloed was, en ik naar de rokende resten stond te staren.
Nee, het kan nog wel, kom op, ik laat je niet gaan!

Uiteindelijk betekent elk vaarwel een kans op een schone lei,  een kans op vrijheid. Weg te lopen en het allemaal achter te laten. Het kaf van het koren scheiden. Niet omdat je denkt dat er een wonderbaarlijke oplossing komt , maar omdat je niet naief wilt zijn.

Nu, kijkend naar een ander vaarwel, misschien niet nu gelijk, maar wel binnenkort, heb ik gemengde gevoelens. Echter, als ik het goed afweeg, vind ik de voordelen niet meer groot genoeg om te blijven. Het gaat wel, of het gaat niet. Misschien is er ergens een werkge(efster)ver die me graag wil adopteren.

Rocky road

Worry worry worry worry worry worry worry..

Vrezen voor je baan, één van de nieuwere, onaangenamere ervaringen. Het is niet dat ik er gelukkig ben, niemand is er gelukkig. Maar het is werk, het brengt geld binnen zodat ik kan doen wat ik wil doen.

Het knaagt aan me. De collega’s die over elkaar roddelen, de baas die over de collega’s roddelt, en de algehele sfeer van ontevredenheid. Broedend, venijnig, zoekend naar een nieuw doelwit. Baas die me zelf niet wil vertellen wat ik verkeerd doe, maar het er liever over heeft met de collega’s, in de hoop dat zij er iets van zullen zeggen. Heel hard werken, maar niet gewaardeerd worden.

Ik kan me er niet goed meer bij neerleggen, het onschuldige groentje uithangen en doen alsof ik het allemaal niet zie. Alsof ik denk dat het zin heeft mijn best te doen voor baas, zoals de rest van zijn werknemers – waarvan sommigen er al 10 jaar werken, maar nog steeds gemakkelijk aan de kant worden geschoven.
Het is teveel, al zo vroeg. Het jaar dat ik er werk is nog niet eens rond. En nu al zo balen, zo ontzettend balen.

That’s just a piece of my mind. Absolutely fine otherwise, couldn’t be happier if it weren’t for the stress.
Just kind of wish I could shut the worrying off and let happen what needs to happen..

Home

Na twee weken heerlijk op het strand gelegen te hebben (onder andere) moet ik mezelf een halt toeroepen als ik onmiddellijk weer over het www begin te razen. Dit moet ik lezen en dat moet ik regelen, dit updaten en dat veranderen. Moet dit echt? Nee. Waarom doe ik het dan?

Mijn spullen zitten nog onuitgepakt in hun tassen, en ik heb mijn reiskleren nog aan. Foto’s moeten van mijn telefoon af, maar waar is dat stekkertje ook al weer?

Pfff. Weet je..I don’t Have to do this now.Stekker eruit.

Doe

Op de dagen dat het fijn is, is het simpel. Ik hang op de bank en kijk “An evening with Kevin Smith”, terwijl B. nieuwe snaren op zijn gitaar zet. Bij tijd en wijle lig ik krom van het lachen, en B. komt bij me zitten. Ik vind Kevin Smith en zijn partner in crime, Jason Mewes, verschrikkelijk grappig. Hij is de maker van onder andere Dogma en de Jay en Silent Bob films, maar wanneer hij zichzelf is is hij op zijn best, verhalen vertellend die van de hak op de tak springen.

We barbecueën en zitten later rond de vuurkorf, en allerlei discussies worden gevoerd. We zijn het niet eens over veel dingen, maar we vinden dat het anders moet, en hoe meer we drinken, des te meer vallen we stil. Het licht speelt over de takken van de bamboe en de koi’s zwemmen traag in hun borrelende bak.

Ik denk over later, hoe het zou zijn. Mijn toekomst, en die van B. Hij heeft morgen een auditie voor het conservatorium, ook zijn toekomst komt eraan, hopelijk een vol glans en geluk .

Ik weet nog steeds niet waarom we leven. Ik doe het gewoon.

Het zwaard, de wolf

De wolf keek haar aan met zijn doordringend blauw-witte ogen. Hij stelde haar een vraag. Hij stelde haar de vraag of ze oprecht zou doen wat ze deed, als haar zielenheil er vanaf hing. Hij stelde haar de vraag of gerechtigheid bestond. Ze moest hem eerlijk antwoorden. Had ze de kracht te zijn zoals hij, oprecht, zonder compromis? Om te doen wat juist was?

De wolf was het zwaard. De kling die geen plek had voor leugens of schijnheiligheid. Het zwaard dat iedereen uiteindelijk dezelfde vragen zou stellen, of ze het nu wilden horen of niet. Om weg te krimpen voor het zwaard, angst te voelen voor de waarheid, was de grootste zwakte.

Postwinterdepressie

Buiten begint de lucht aan zijn verandering, zoals elk jaar, subtiel. Het is nog koud, en terwijl ik loop dwarrelen sneeuwvlokjes zacht naar beneden, maar ik kan de verandering voelen. Het voelt en ruikt lichter, levendiger. Belofte. Een sprankje hoop laat zich horen in mijn achterhoofd.

Ik loop naar de tandarts, omdat de ketting van mijn fiets eraf is en ik geen tijd meer heb. Maandag kreeg ik ruzie met mijn moeder over iets stoms, en dinsdag liet ik de sleutels van mijn stiefvader’s auto in de put vallen, waarna we ze eruit moesten vissen. Dit alles draagt bij aan mijn mindere zonnige stemming.

Daarbij zijn er andere factoren. Ik heb me een beetje een complex aan laten praten. Over mijn haar en mijn huid. Het idee heeft postgevat dat er nog veel valt te verbeteren aan verschijning, terwijl ik voorheen veel minder last had van dit soort gedachten. Mijn zelfvertrouwen is ingezakt en ik voel me slungelig, stug en saai.

Op het werk vraag ik me af hoe zinvol ik bezig ben. Kan ik niet beter iets gaan doen waar de mensheid in ieder geval iets aan heeft, in plaats van hen dingen te verkopen die ze niet nodig hebben, voor een veel te hoge prijs?

Waar is toch de zon, als ik haar nodig heb? Waar is de vreugde? Ik kan de winter niet meer luchten of zien.

Vamp

Een poosje geleden ging ik met P. naar de film, naar Twilight.
P. en ik zijn namelijk gefascineerd door alles wat te maken heeft met vampiers. You name it, wij hebben het gelezen en/of gezien. In de categorie films waren dat vooral hele slechte, filmmakers schijnen immers niet verder te kunnen denken dan Dracula – met enkele uitzonderingen. Qua boeken waren daar hele goede.

Het heeft te maken met romantiek, met passie, met overgave, met gevaar, mystiek en geschiedenis. Dezen komen allemaal samen bij mijn favoriete mythische figuur, de vampier. Als je alle tijd van de wereld zou hebben, wat zou je dan doen? Als de regels van de normale wereld niet voor jou zouden gelden? Of als je wist dat iets slecht was, maar je het toch wilde. Wat zou er nog prioriteit hebben? Zou je nog stilstaan bij morele waarden?

Na de film gezien te hebben Moest ik het boek lezen. Ik verslond het eerste deel en raasde door het tweede. Nu moet ik wachten tot ik weer geld heb, zodat ik het volgende deel kan kopen, tot die tijd lees ik de eerste delen opnieuw. Ik ben verslaafd, en ik vind het leuk. Ik droom weg bij de gedachte dat ik zelf buiten tijd en ruimte zou staan – niet in mijn eentje natuurlijk.

Wouldn’t that be something.