Het zwaard, de wolf

De wolf keek haar aan met zijn doordringend blauw-witte ogen. Hij stelde haar een vraag. Hij stelde haar de vraag of ze oprecht zou doen wat ze deed, als haar zielenheil er vanaf hing. Hij stelde haar de vraag of gerechtigheid bestond. Ze moest hem eerlijk antwoorden. Had ze de kracht te zijn zoals hij, oprecht, zonder compromis? Om te doen wat juist was?

De wolf was het zwaard. De kling die geen plek had voor leugens of schijnheiligheid. Het zwaard dat iedereen uiteindelijk dezelfde vragen zou stellen, of ze het nu wilden horen of niet. Om weg te krimpen voor het zwaard, angst te voelen voor de waarheid, was de grootste zwakte.

Somewhere between

Ik droomde over de dood. Meerdere keren, op verschillende manieren.

Ik droomde dat ik op de crematie van mijn opa was. Een tweede crematie zo te zeggen : feestelijker, beter, althans, dat was het idee. Er waren dansers en vuurspuwers en er was eten, een soort dinershow, alleen had het geheel een primitief hawaiiaans tintje. Mijn moeder en oma waren er, lachend, en zeiden “Als opa erbij was geweest had hij het vast mooi gevonden.”

Op dat moment keek ik achter me, naar een glazen deur in een glazen muur. Daar stond mijn opa, die pogingen deed de deur open te maken, maar toen hij me zag schrok hij en ging er snel vandoor.

In de tweede droom had mijn moeder een oud kasteel gekocht, een ruïne eigenlijk. Het had kelders en nissen, en het stond aan de rand van een meer. Het water uit dat meer begon al snel over te lopen, waardoor het naar binnen liep in ons fort, onveilig. Er waren zielen in het fort, die er rondzwierven, maar allemaal zaten ze vast aan een soort lange ketting. Die kettingen moest ik opruimen, zodat ze er niet konden blijven wonen, en wij er een hotel van konden maken.

In een andere droom was ik een geest, die ronddwaalde op aarde. Het was altijd donker, altijd nacht, en de enige lichtbronnen waren de lichten in de huizen van de levenden. Als de lichtjes in een flat wanneer je op de snelweg rijdt, en er verder niets te zien is dan schaduwen en silhouetten.

Het is een soort limbo, een iets waar je rondhangt, omdat je niet weet waar je anders heen moet. Misschien omdat ik me geen voorstelling kan maken van het hiernamaals. Misschien omdat ergens twee werelden elkaar raken, in een eeuwige schemering. Waarom zouden alle vissen, vogels, dieren, mensen hun bestaan niet voortzetten op een plaats waar de materie zelf geen vaste vorm meer heeft?

Het is actueel voor mij. De dood heeft zijn intrede gemaakt in mijn leven, voor het eerst bewust – indirect – ervaren. Dus wat is het? Hoe zit het in elkaar?

Dingen

Misschien kwam het door de discussie die begon, vanuit het niets, zoals dat altijd gaat. We hadden lekker gegeten en zaten buiten te genieten van een drankje en elkaars gezelschap, en toen kwam het gesprek op de Grote Dingen. De Grote Dingen, als leven en dood, liefde en verlies, geluk en oprechtheid.

Uit de droom

Dan word ik wakker, en dan weet ik alleen nog maar dat het over hem ging. Niet over S, maar over een ander. Dan vraag ik me af wat voor magische woorden hij stiekem over me uitgesproken heeft, dat mijn dromen het zo bijzonder vinden.

Het feest

Het was donker in het huis. Het is een bepaald soort donker in dromen, een ander soort dan in het echte leven. Je kunt zien, maar toch ook niet. Je kunt dingen onderscheiden van veraf, maar je kunt de details niet zien. Je kunt de gezichten niet zien.

Het regime

Buiten klonken schoten en ik zag ze door het raam, de mannen die al snel op mijn deur zouden komen bonzen, schreeuwend dat ik open moest doen.

Bij de heksen

Vannacht was ik een heks. Mijn moeder was heks dus werd ik dat ook, simpelweg door opvolging.

Fiets

Zijn fiets was stuk. Hij kon moeilijk naar huis gaan lopen, veel te ver. Hij stapte achterop bij haar, sloeg zijn armen om haar heen. “Wat ben je warm” zei hij. “Komt toch niet door mij?” Ze bloosde. Gloeide.

Kopenhagen..ofzoiets

Ik was in Kopenhagen, op bezoek bij mijn ex. Mijn ex woont helemaal niet in Kopenhagen, maar dat maakte voor de droom niet uit. Ik had net met een stel meisjes zitten praten die zwoeren dat ze iemand kenden die contact had met elfen. Ik vroeg ze waarom ze dachten dat elfen zich uberhaupt met ons bezig hielden, pure menselijke arrogantie. Niemand ging hier op in.

Jane

Eens had ik een droom. Ik zat vast op een eiland, een vierkant eiland. Rondom kolkte de zee, woest, ik hoorde haar ruisen.