Dingen

+Kwallen
+Herfstblaadjes
+Sprookjes
+Trollbeads
+Boeken
-Weinig geld over houden
-Kou
-Donkerheid
-Moe
+Kaarsjes
+Binnenkort vakantie
-Weinig inspiratie
+Mijn liefje lieven
-Veel werken

Sol

Tromgeroffel :

Ik heb een sollicitatiegesprek!

Wish me luck!

Kaf

Misschien is het dat ik meer van eindigen hou dan van beginnen.
Beginnen is altijd hoopvol, glansrijk. Je gaat het maken, het gaat lukken!
Maar niets is groter dan de opluchting als je eindelijk ergens weg mag.

Nu is rondhangen niet mijn grootste gave, ik kan me niet één ding bedenken dat ik lang heb volgehouden, afgezien van mijn relaties. Misschien is daar het blijf-deel in opgeslagen dat ik in de rest van mijn beslommeringen moet missen. Het begon al op de basisschool, met de honderdduizend sporten die ik beoefend heb, Dit moest het echt wel zijn! Nadat de realiteit dan een tijdje huisgehouden had was ik het al snel weer beu, en vlinderde ik door naar de volgende hobby.

Met mensen heb ik het lang volgehouden, ook als de vriendschap in kwestie al een tijd doodgebloed was, en ik naar de rokende resten stond te staren.
Nee, het kan nog wel, kom op, ik laat je niet gaan!

Uiteindelijk betekent elk vaarwel een kans op een schone lei,  een kans op vrijheid. Weg te lopen en het allemaal achter te laten. Het kaf van het koren scheiden. Niet omdat je denkt dat er een wonderbaarlijke oplossing komt , maar omdat je niet naief wilt zijn.

Nu, kijkend naar een ander vaarwel, misschien niet nu gelijk, maar wel binnenkort, heb ik gemengde gevoelens. Echter, als ik het goed afweeg, vind ik de voordelen niet meer groot genoeg om te blijven. Het gaat wel, of het gaat niet. Misschien is er ergens een werkge(efster)ver die me graag wil adopteren.

Rocky road

Worry worry worry worry worry worry worry..

Vrezen voor je baan, één van de nieuwere, onaangenamere ervaringen. Het is niet dat ik er gelukkig ben, niemand is er gelukkig. Maar het is werk, het brengt geld binnen zodat ik kan doen wat ik wil doen.

Het knaagt aan me. De collega’s die over elkaar roddelen, de baas die over de collega’s roddelt, en de algehele sfeer van ontevredenheid. Broedend, venijnig, zoekend naar een nieuw doelwit. Baas die me zelf niet wil vertellen wat ik verkeerd doe, maar het er liever over heeft met de collega’s, in de hoop dat zij er iets van zullen zeggen. Heel hard werken, maar niet gewaardeerd worden.

Ik kan me er niet goed meer bij neerleggen, het onschuldige groentje uithangen en doen alsof ik het allemaal niet zie. Alsof ik denk dat het zin heeft mijn best te doen voor baas, zoals de rest van zijn werknemers – waarvan sommigen er al 10 jaar werken, maar nog steeds gemakkelijk aan de kant worden geschoven.
Het is teveel, al zo vroeg. Het jaar dat ik er werk is nog niet eens rond. En nu al zo balen, zo ontzettend balen.

That’s just a piece of my mind. Absolutely fine otherwise, couldn’t be happier if it weren’t for the stress.
Just kind of wish I could shut the worrying off and let happen what needs to happen..

Ons

Ik heb wat uurtjes gestolen. Nu ja, eigenlijk zijn ze van mij, en niet van hen. Later zal ik daar weer voor boeten, maar ik kon echt niet anders.

Het raam staat open, buiten schijnt de zon, en de tuin leent zich er uitstekend voor om nu in te rommelen; te verpotten en veranderen. Ik schrob groene aanslag van de tegels en maak een beginnetje aan mijn potten-kruidentuin. Straks moet alles wat ik ooit zou willen aan kruiden om mee te kokerellen, thee van te trekken of smeersels van te maken, zich daar gaan bevinden, in mijn hoekje.

Er staat een tafeltje in mijn hoekje, en een grote tak die een vlinderboom is geweest in mijn papa’s tuin, waaraan windchimes hun best doen de atmosfeer te verruimen. En er ligt een groot stuk wilgenhout. Dezelfde wilg die gekapt werd dankzij het onnozele geklaag van de buurtbewoners. En nu komen er allemaal kleine sprietjes uit. Stiekem vond ik het wel heel erg leuk toen ik ze ontdekte. Ze zullen ons er niet onder krijgen.

Postwinterdepressie

Buiten begint de lucht aan zijn verandering, zoals elk jaar, subtiel. Het is nog koud, en terwijl ik loop dwarrelen sneeuwvlokjes zacht naar beneden, maar ik kan de verandering voelen. Het voelt en ruikt lichter, levendiger. Belofte. Een sprankje hoop laat zich horen in mijn achterhoofd.

Ik loop naar de tandarts, omdat de ketting van mijn fiets eraf is en ik geen tijd meer heb. Maandag kreeg ik ruzie met mijn moeder over iets stoms, en dinsdag liet ik de sleutels van mijn stiefvader’s auto in de put vallen, waarna we ze eruit moesten vissen. Dit alles draagt bij aan mijn mindere zonnige stemming.

Daarbij zijn er andere factoren. Ik heb me een beetje een complex aan laten praten. Over mijn haar en mijn huid. Het idee heeft postgevat dat er nog veel valt te verbeteren aan verschijning, terwijl ik voorheen veel minder last had van dit soort gedachten. Mijn zelfvertrouwen is ingezakt en ik voel me slungelig, stug en saai.

Op het werk vraag ik me af hoe zinvol ik bezig ben. Kan ik niet beter iets gaan doen waar de mensheid in ieder geval iets aan heeft, in plaats van hen dingen te verkopen die ze niet nodig hebben, voor een veel te hoge prijs?

Waar is toch de zon, als ik haar nodig heb? Waar is de vreugde? Ik kan de winter niet meer luchten of zien.

Vamp

Een poosje geleden ging ik met P. naar de film, naar Twilight.
P. en ik zijn namelijk gefascineerd door alles wat te maken heeft met vampiers. You name it, wij hebben het gelezen en/of gezien. In de categorie films waren dat vooral hele slechte, filmmakers schijnen immers niet verder te kunnen denken dan Dracula – met enkele uitzonderingen. Qua boeken waren daar hele goede.

Het heeft te maken met romantiek, met passie, met overgave, met gevaar, mystiek en geschiedenis. Dezen komen allemaal samen bij mijn favoriete mythische figuur, de vampier. Als je alle tijd van de wereld zou hebben, wat zou je dan doen? Als de regels van de normale wereld niet voor jou zouden gelden? Of als je wist dat iets slecht was, maar je het toch wilde. Wat zou er nog prioriteit hebben? Zou je nog stilstaan bij morele waarden?

Na de film gezien te hebben Moest ik het boek lezen. Ik verslond het eerste deel en raasde door het tweede. Nu moet ik wachten tot ik weer geld heb, zodat ik het volgende deel kan kopen, tot die tijd lees ik de eerste delen opnieuw. Ik ben verslaafd, en ik vind het leuk. Ik droom weg bij de gedachte dat ik zelf buiten tijd en ruimte zou staan – niet in mijn eentje natuurlijk.

Wouldn’t that be something.

Spoke up

Het duurde even. Twee maanden werk ik nu waar ik werk, en er waren wat moeilijkheden met het regelen van mijn loon. Het op- mijn-bankrekening-krijgen-regelen. Dat lag niet aan de bank, maar aan mijn baas.

In het begin wilde ik nog aardig zijn. Ik vroeg het netjes, beleefd, herhaaldelijk. Het duurde en duurde. En toen werd ik kwaad. En dacht bij mezelf  “Look who’s trying to f*** you over!”. En ik zei dat ik het lullig vond.

En toen kon het opeens wel. En dat vond ik nog wel het lulligste.

Mend

En zo werd een breuk-moment omgebogen naar een heel-moment. Hij miste me, had spijt dat hij “overhaast” gehandeld had. We bespraken dingen. Dingen die niet goed gingen, dingen die we nodig hadden, wat we van elkaar verwachtten. En zo werd de lucht, die al een tijdje bewolkt was, weer geklaard. Ik bedacht me dat je geen tekens van liefde kunt verwachten, als je die zelf niet geeft. Dat ik teveel vroeg, en te weinig gaf. Dat ik hem meer ruimte moest geven, en dat ik zelf die ruimte ook nodig had. En hij, hij moest meer praten over wat hem dwars zit, en niet pas als het te laat is.

Ik ben blij dat het weer goed is. Er zijn veel dingen in hem die ik respecteer, en waar ik van hou. Liefde is het waard om voor te vechten. Aan te werken.

Eerst

Wenst iedereen alsnog een gelukkig nieuwjaar, met vele zegeningen.