Mijn gedachten zijn makkelijker te dragen wanneer ik me bedenk dat er iemand is in de wereld die zich precies zo voelt als ik. Het doet mijn schuldgevoel dat ik “zeur” – in mijn hoofd nog wel ! – verminderen, en doet me minder alleen voelen.
Soms is het vervelend als je steeds het gevoel hebt dat je alleen nog tegen jezelf kunt praten, en je oppervlakkige versie voor de rest van de wereld bewaart. Opeens is alles vermoeiend, zijn alle geluiden teveel, kan ik geen muziek meer horen, wil ik niemand bellen.
Over het algemeen kan ik het gevoel van de vreemde eend vrij goed dragen. Ik ben eraan gewend dat mensen me raar vinden, of denken dat ik niets te zeggen heb omdat ik stil ben, alleen omdat ik niet weet of de dingen die ik wil zeggen überhaupt wel weerklank zullen vinden. Mis de aanwezigheid van leeftijdsgenoten, vriendinnen, leven. Het wordt saai met mezelf.
Het is de vermoeidheid. Het is de routine. Het is het wachten.
Verlang naar een bos. De stilte. Het groen.
#1 door Michiel op 11 mei 2011 - 01:01
Zoek het bos op, of in ieder geval de natuur. Water en zee werken voor mij erg fijn, met even alleen de herrie van de natuur om en in me, niets anders.
#2 door Ceres op 17 mei 2011 - 17:22
Sorry voor de late reactie! Goede tip