Een postje van een van mijn eerste blogs. Ik weet niet waarom ik terug ging kijken, was eigenlijk vergeten dat het nog bestond. Benieuwd naar wie ik toen was denk ik.
“Zielvergif
Ze is verdrietig, en als ze verdrietig is moet de hele wereld het meevoelen. Ze zakt in, vergrijst, als een zieke vogel. Ze eet steeds minder, en zodanig gaat ze zich steeds kouder en rotter voelen, en kijkt rond met haar lege ogen waar geen vlam meer in zit. Ze krabbelt in een klein schriftje, berichten over weemoed en passiviteit. Dat het allemaal geen zin heeft, dat ze s’ochtends niet meer op wil staan, dat de wereld groot en vreemd is, en ze de humor niet begrijpt. Achter de woorden zit de simpele boodschap dat ze gekwetst en kwaad is, maar eigenlijk niet goed kwaad durft te zijn. Dat ze liever rondloopt met de zure smaak in haar mond dan de tegenslag te aanvaarden en verder te gaan. Ze zwakt zichzelf af met de toegewijdheid van een sterk persoon, als de wraak waar niemand om geeft. ‘Dit komt door jou’ zegt ze, en ze werpt hem in gedachten een bijtende blik toe. Dat hij er niets meer mee te maken heeft en veranderd is in een schaduw op de achtergrond negeert ze. Een simpel excuus, dat keer op keer terugkeert, in een andere vorm met een andere stem.
“Dit gaat niet om jou, dit gaat om mijn worsteling met een abstract begrip. Met mijzelf en met mijn leven, want ik ben mijn grootste vijand.”
Ik zie het aan met lede ogen, ik heb geen plek meer voor haar. Zij is al het onrecht van de wereld in vaste vorm gegoten, en ze verdoet haar tijd in nachtmerries. “
2 februari, 2006.
