Maybe tomorrow

Natuurlijk meld ik het weer niet als het wel helemaal goed gaat. Sterker nog, de afgelopen weken leefde ik in een soort van roes. Niets kon me raken, de vogeltjes zongen, alles om me heen danste een gelukkige dans. Ik had namelijk een werkgeefster gevonden die me wilde adopteren, en dan zou ik in januari daar kunnen beginnen.

Geen scheldwoorden meer, geen steeds veranderende regels, geen minimumloon meer, geen dingen die ik moest pikken, want ik zou toch weggaan. Ik boekte samen met mijn vriend en wat anderen een huisje, en daar zou ik lekker gaan zitten in November, dvd’s kijkend en wandelend en zwemmend in het overdekte zwembad.

Echter, wat een zeepbel weer die uit elkaar spat. De dame in kwestie die me zou aannemen kreeg financiële problemen met haar bedrijf, en moet iemand ontslaan. Dat betekent dat ze mij niet aan kan nemen.

Het was eigenlijk te perfect; een super aardige bazin, alles in hetzelfde stadje, genoeg salaris om op mezelf te kunnen gaan wonen zonder overdreven krom te hoeven liggen, en weg van waar ik niet meer wil zijn. Maarja, het is crisis en dit is de realiteit.

En ik wacht op mijn volgende break.

Auto’s

Auto’s

Mijn herinneringen van auto’s
zijn bekleed met grijzig leer
en ruiken naar papa’s aftershave

ze flitsen, schieten langs donkere bomen
en sluiten harde regen buiten
druppels op het raam

mijn herinneringen van auto’s
zijn gedompeld in een aangename schemering
van vroeger en geborgen

en op de radio Clouseau

Every step

Er is niets “even” aan het zingen. Het is nooit even dit of dat, niet eraan beginnen en niet afmaken. Het is all the way, van begin tot eind, want het falen van je stem is hoorbaar.

Maar het mooie ervan is dat ik kan merken dat ik vooruit ga, en dat ik meer durf. En durven is een heel groot deel ervan, want als je niet durft kun je niet voluit.

Enjoying every step of the way..

Scabiosa