Worry worry worry worry worry worry worry..

Vrezen voor je baan, één van de nieuwere, onaangenamere ervaringen. Het is niet dat ik er gelukkig ben, niemand is er gelukkig. Maar het is werk, het brengt geld binnen zodat ik kan doen wat ik wil doen.

Het knaagt aan me. De collega’s die over elkaar roddelen, de baas die over de collega’s roddelt, en de algehele sfeer van ontevredenheid. Broedend, venijnig, zoekend naar een nieuw doelwit. Baas die me zelf niet wil vertellen wat ik verkeerd doe, maar het er liever over heeft met de collega’s, in de hoop dat zij er iets van zullen zeggen. Heel hard werken, maar niet gewaardeerd worden.

Ik kan me er niet goed meer bij neerleggen, het onschuldige groentje uithangen en doen alsof ik het allemaal niet zie. Alsof ik denk dat het zin heeft mijn best te doen voor baas, zoals de rest van zijn werknemers – waarvan sommigen er al 10 jaar werken, maar nog steeds gemakkelijk aan de kant worden geschoven.
Het is teveel, al zo vroeg. Het jaar dat ik er werk is nog niet eens rond. En nu al zo balen, zo ontzettend balen.

That’s just a piece of my mind. Absolutely fine otherwise, couldn’t be happier if it weren’t for the stress.
Just kind of wish I could shut the worrying off and let happen what needs to happen..