Ons

Ik heb wat uurtjes gestolen. Nu ja, eigenlijk zijn ze van mij, en niet van hen. Later zal ik daar weer voor boeten, maar ik kon echt niet anders.

Het raam staat open, buiten schijnt de zon, en de tuin leent zich er uitstekend voor om nu in te rommelen; te verpotten en veranderen. Ik schrob groene aanslag van de tegels en maak een beginnetje aan mijn potten-kruidentuin. Straks moet alles wat ik ooit zou willen aan kruiden om mee te kokerellen, thee van te trekken of smeersels van te maken, zich daar gaan bevinden, in mijn hoekje.

Er staat een tafeltje in mijn hoekje, en een grote tak die een vlinderboom is geweest in mijn papa’s tuin, waaraan windchimes hun best doen de atmosfeer te verruimen. En er ligt een groot stuk wilgenhout. Dezelfde wilg die gekapt werd dankzij het onnozele geklaag van de buurtbewoners. En nu komen er allemaal kleine sprietjes uit. Stiekem vond ik het wel heel erg leuk toen ik ze ontdekte. Ze zullen ons er niet onder krijgen.

Blauwe

Duizend blauwe zomers
droegen me over duizend smalle paden.