Postwinterdepressie

Buiten begint de lucht aan zijn verandering, zoals elk jaar, subtiel. Het is nog koud, en terwijl ik loop dwarrelen sneeuwvlokjes zacht naar beneden, maar ik kan de verandering voelen. Het voelt en ruikt lichter, levendiger. Belofte. Een sprankje hoop laat zich horen in mijn achterhoofd.

Ik loop naar de tandarts, omdat de ketting van mijn fiets eraf is en ik geen tijd meer heb. Maandag kreeg ik ruzie met mijn moeder over iets stoms, en dinsdag liet ik de sleutels van mijn stiefvader’s auto in de put vallen, waarna we ze eruit moesten vissen. Dit alles draagt bij aan mijn mindere zonnige stemming.

Daarbij zijn er andere factoren. Ik heb me een beetje een complex aan laten praten. Over mijn haar en mijn huid. Het idee heeft postgevat dat er nog veel valt te verbeteren aan verschijning, terwijl ik voorheen veel minder last had van dit soort gedachten. Mijn zelfvertrouwen is ingezakt en ik voel me slungelig, stug en saai.

Op het werk vraag ik me af hoe zinvol ik bezig ben. Kan ik niet beter iets gaan doen waar de mensheid in ieder geval iets aan heeft, in plaats van hen dingen te verkopen die ze niet nodig hebben, voor een veel te hoge prijs?

Waar is toch de zon, als ik haar nodig heb? Waar is de vreugde? Ik kan de winter niet meer luchten of zien.

Het

Het zit gewoon niet mee.

Vamp

Een poosje geleden ging ik met P. naar de film, naar Twilight.
P. en ik zijn namelijk gefascineerd door alles wat te maken heeft met vampiers. You name it, wij hebben het gelezen en/of gezien. In de categorie films waren dat vooral hele slechte, filmmakers schijnen immers niet verder te kunnen denken dan Dracula – met enkele uitzonderingen. Qua boeken waren daar hele goede.

Het heeft te maken met romantiek, met passie, met overgave, met gevaar, mystiek en geschiedenis. Dezen komen allemaal samen bij mijn favoriete mythische figuur, de vampier. Als je alle tijd van de wereld zou hebben, wat zou je dan doen? Als de regels van de normale wereld niet voor jou zouden gelden? Of als je wist dat iets slecht was, maar je het toch wilde. Wat zou er nog prioriteit hebben? Zou je nog stilstaan bij morele waarden?

Na de film gezien te hebben Moest ik het boek lezen. Ik verslond het eerste deel en raasde door het tweede. Nu moet ik wachten tot ik weer geld heb, zodat ik het volgende deel kan kopen, tot die tijd lees ik de eerste delen opnieuw. Ik ben verslaafd, en ik vind het leuk. Ik droom weg bij de gedachte dat ik zelf buiten tijd en ruimte zou staan – niet in mijn eentje natuurlijk.

Wouldn’t that be something.

Delerium.

Spoke up

Het duurde even. Twee maanden werk ik nu waar ik werk, en er waren wat moeilijkheden met het regelen van mijn loon. Het op- mijn-bankrekening-krijgen-regelen. Dat lag niet aan de bank, maar aan mijn baas.

In het begin wilde ik nog aardig zijn. Ik vroeg het netjes, beleefd, herhaaldelijk. Het duurde en duurde. En toen werd ik kwaad. En dacht bij mezelf  “Look who’s trying to f*** you over!”. En ik zei dat ik het lullig vond.

En toen kon het opeens wel. En dat vond ik nog wel het lulligste.