You are currently browsing the monthly archive for januari 2009.
En zo werd een breuk-moment omgebogen naar een heel-moment. Hij miste me, had spijt dat hij “overhaast” gehandeld had. We bespraken dingen. Dingen die niet goed gingen, dingen die we nodig hadden, wat we van elkaar verwachtten. En zo werd de lucht, die al een tijdje bewolkt was, weer geklaard. Ik bedacht me dat je geen tekens van liefde kunt verwachten, als je die zelf niet geeft. Dat ik teveel vroeg, en te weinig gaf. Dat ik hem meer ruimte moest geven, en dat ik zelf die ruimte ook nodig had. En hij, hij moest meer praten over wat hem dwars zit, en niet pas als het te laat is.
Ik ben blij dat het weer goed is. Er zijn veel dingen in hem die ik respecteer, en waar ik van hou. Liefde is het waard om voor te vechten. Aan te werken.
Een mooi liedje, via-via gevonden, maar ik weet niet meer waar..
Ze noemen het hartenpijn, omdat het pijn doet in je borst. In je borst lopen alle eindjes van je zenuwen samen in één grote bal van spanning, verontrusting. Je kunt niet slapen, je kunt niet eten. Alle muziek klinkt naar hem, doet je aan hem denken. Verdrietige muziek doet je huilen.
Naarstig zoek je naar iets wat je rust zal brengen. Praten helpt, voor eventjes, met een vriendin, met hem, waarbij je je onbegrip en frustratie tot uiting brengt. Ze zeggen bemoedigende dingen, zoals dat het wel over gaat. Dat het later wel beter wordt. Dat hij je niet verdient, dat jullie niet bij elkaar pasten, dat je iemand nodig hebt die voor je gaat. Het klinkt allemaal heel logisch en redelijk, en toch weer niet. Want als het allemaal zo logisch was, had je dan al die tijd samen doorgebracht? Daar was toch een reden voor?
Je probeert het voor jezelf duidelijk te maken. Dat je iemand niet kunt dwingen van je te houden of bij je te blijven. Dat omdat jij iets voelt, dat nog niet wederzijds hoeft te zijn. Maar je bedenkt dat het heel fijn was, en dat je heel veel van hem houdt. Hoeveel je hem mist. En hoewel je je best doet het te vermijden, moet je denken aan de dagen die je zonder hem gaat doorbrengen. Terwijl je van “Nog heel, héél lang samen!” was uitgegaan. Dat had je graag gewild. Heel graag.
Ooit koos je voor iemand
ooit koos iemand jou
ooit droeg je een winter lang
dezelfde emotie
danste je zonder diploma
zwom je zonder vinnen
ooit droeg iemand jou
ooit droeg jij de wereld.
Hoe doen die mensen dat toch
die altijd voor hun eigen belangen
opkomen?
Wenst iedereen alsnog een gelukkig nieuwjaar, met vele zegeningen.
