Somewhere between

Ik droomde over de dood. Meerdere keren, op verschillende manieren.

Ik droomde dat ik op de crematie van mijn opa was. Een tweede crematie zo te zeggen : feestelijker, beter, althans, dat was het idee. Er waren dansers en vuurspuwers en er was eten, een soort dinershow, alleen had het geheel een primitief hawaiiaans tintje. Mijn moeder en oma waren er, lachend, en zeiden “Als opa erbij was geweest had hij het vast mooi gevonden.”

Op dat moment keek ik achter me, naar een glazen deur in een glazen muur. Daar stond mijn opa, die pogingen deed de deur open te maken, maar toen hij me zag schrok hij en ging er snel vandoor.

In de tweede droom had mijn moeder een oud kasteel gekocht, een ruïne eigenlijk. Het had kelders en nissen, en het stond aan de rand van een meer. Het water uit dat meer begon al snel over te lopen, waardoor het naar binnen liep in ons fort, onveilig. Er waren zielen in het fort, die er rondzwierven, maar allemaal zaten ze vast aan een soort lange ketting. Die kettingen moest ik opruimen, zodat ze er niet konden blijven wonen, en wij er een hotel van konden maken.

In een andere droom was ik een geest, die ronddwaalde op aarde. Het was altijd donker, altijd nacht, en de enige lichtbronnen waren de lichten in de huizen van de levenden. Als de lichtjes in een flat wanneer je op de snelweg rijdt, en er verder niets te zien is dan schaduwen en silhouetten.

Het is een soort limbo, een iets waar je rondhangt, omdat je niet weet waar je anders heen moet. Misschien omdat ik me geen voorstelling kan maken van het hiernamaals. Misschien omdat ergens twee werelden elkaar raken, in een eeuwige schemering. Waarom zouden alle vissen, vogels, dieren, mensen hun bestaan niet voortzetten op een plaats waar de materie zelf geen vaste vorm meer heeft?

Het is actueel voor mij. De dood heeft zijn intrede gemaakt in mijn leven, voor het eerst bewust – indirect – ervaren. Dus wat is het? Hoe zit het in elkaar?

Mijn tuin

Soms loop ik in mijn tuin
van gedachten, van beelden
ideeën en woorden nog niet verteld
ik struin er en kom tot bij het hek
- Welk hek? – er is geen hek.

Sometimes I wish
but then I don’t
and long for things I don’t understand

Get the *bleeb* out of my show

Eindejaars

Rond deze tijd maak ik altijd de score op. Wat gebeurd is en wat niet, wat ik wilde, wat ik fout deed, wat ik zag en wie ik leerde kennen, en wie ik verloor aan de omstandigheden of de afkeer. Maar ik heb er eigenlijk geen tijd voor. En geen zin. In mijn hoofd heb ik het op een rijtje.

Ik ben begonnen bij een nieuwe baas. Nieuwe dingen, nieuwe uitdagingen, nieuwe mensen. Een nieuwe stad. Overwerk hoort daarbij, althans deze maand. Van de kerstvreugde merk ik nog niet veel, ik ben voornamelijk bezig geweest het leuk te maken voor andere mensen. Decoreren, optuigen, binden, uitzoeken. Voor bloemisten is kerst eigenlijk helemaal niet leuk.

Maar straks heb ik wel lekker tien daagjes vrij.

Vandaag heb ik mijn niveau 2 diploma in ontvangst mogen nemen, het eerste steentje is aan het rollen geslagen. Het is me allemaal veel duidelijker, wat ik wil en wat ik kan. En er kan een hoop, op persoonlijk gebied en op werkgebied. Genoeg ideetjes om op te kauwen.

Nu ben ik moe. Blij met mijn ene dag vrij. En hoop dat het snel kerst is. Dan kan ik lekker pasteitjes eten en wijntjes drinken. En smssen. En bellen met mijn vriendinnen. En naar de film. Schrijveren. Alles waar ik nu geen tijd voor heb.

Rotterdam I

de sterren op het gebouw
van de nationale nederlanden
zijn een heelal
dat ik nog niet verkend heb

Sigh

If I stop staring at all things that are beautiful, remarkable yet ordinary, I might lose my eyesight.

Dienst

Het was een mooie zaal. Het leek een kerk, maar toch geen kerk, met modern glaswerk in diep blauw en licht hout. Banken vormden een halve maan. Op een scherm werd een bloem geprojecteerd, en daarvoor stond het podium. Met daarop mijn opa’s kist. Die was open.

Things

I’ve got things to do.