You are currently browsing the monthly archive for november 2008.
We zaten met zijn allen om zijn bed, kijkend, pratend met elkaar, wachtend, want dat was het. We streelden zijn handen en zijn haar, en zeiden dingen over hem en tegen hem, en de morfine en de valium hielden hem slapend. Tot er op een gegeven moment niets meer te zeggen leek.
En toen ging hij. Heel rustig wegglijdend, met een ontspannen gezicht. Alsof hij wilde zeggen “Ja, nu is het eigenlijk wel mooi geweest”. En ik hield zijn hand vast, en mijn moeder en haar zus en mijn stiefvader hielden hem vast. Tot hij weg was.
Er is eigenlijk weinig wat ik kan zeggen waardoor ik precies kan meegeven hoe het was. Maar ik ben blij dat ik er bij was op dat moment. Dat we er waren.
Alles lijkt een beetje anders.
De vader van mijn moeder is opgenomen in het ziekenhuis : zijn laatste opname.
Toen mijn opa 52 was kreeg hij zijn eerste hartaanval. Er werd hem niet lang meer gegeven, hij kreeg een stent. Dat moest hem nog even op de been houden, en dat deed het. Hij kreeg langer dan gedacht werd, tot de stent begon te verzakken. Omdat mijn opa 77 is wilden de artsen hem niet meer opereren, en er brak een moeilijke tijd aan voor mijn opa. Elk moment zou hij kunnen sterven. Nu is dat moment gekomen. Mijn opa gaat ons verlaten.
We weten niet hoe lang het zal duren. Hij heeft erg veel pijn en krijgt daar morfine voor, en nu is hij verzonken in een diepe slaap. Gisteravond heb ik nog een glimps van een wakkere opa mogen opvangen, sindsdien is hij niet meer wakker geweest. Mijn moeder blijft bij hem, en ik ga vanavond nog bij hem langs. Mijn opa is een taaie. Hoewel er geen hoop meer voor hem is, en hij alleen maar pijn heeft, blijft hij zich vasthouden aan het leven.
En alles lijkt een beetje anders. Vertraagd. En het is raar. Omdat het eigenlijk ook zo gewoon is dat hij er straks niet meer is. Zo hoort het, gaat het. Baby’s worden geboren, oude mensen sterven. Maar ik zal hem missen als hij eenmaal aan de andere kant van het gordijn staat. En ik zal heel erg verdrietig zijn.
Nobilis
In het land van je gevoel
loopt zij, maakt zij voetstappen
in de witte sneeuw
verwonderd om het kraken
en het verder, verder niets
Vogels, dieren, al die waken
om te laten horen
dat zij voelen, dat zij zijn
zoals jij er steeds voor waakt
terug te keren in dit land
dat ook in koude levend blijft.
Ik was een klein mannetje, of liever gezegd vrouwtje. Ik had zebrastrepen en zwart haar, bunny-oortjes en ogen als een kat. B. en T. hadden een ridderhelm op. We waren met zijn twee – we speelden om beurten – in een kleurige wereld met dingen waar je op moet springen, klimmen, aan moest trekken en doorheen moest komen. En het was leuk!
Welkom bij Little Big Planet.
Het is altijd een mengeling van vreselijk en spannend, naar een concert gaan. Spannend voor wat er gaat komen, en vreselijk al die mensen. Steeds weer is het een uitdaging om – zonder heel vroeg te komen – een goed plekje te vinden waar je alles kunt zien, ook deze keer. In het begin leek het erop dat we pech hadden, de mensen drongen tegen elkaar en wij stonden achteraan. Dan maar een verdieping hoger, en daar was – dankzij een aardige meneer, die een beetje opschoof – nog een open plekje waar niemand aan de reling stond, precies recht voor het podium!
Zondag was ik bij Within Temptation in Tilburg, en het was alweer een poosje geleden sinds ik bij een concert was geweest. Sharon den Adel’s gouden keeltje – een paar keer de tekst vergeten, maar een zeer stabiele stem – en het optreden van de rest van de groep maakten het een superavond, ik wil ze zeker nog een keer zien! En B, ik vond het lief dat je meeging, al is het niet jouw ding.
In de mist
zijn twee verloren, twee gevonden
het is een kwestie van perceptie -
de één voelt zich veilig in het onbekende
de ander dwaalt en voelt zich eenzaam
onder de deken is alles stil
een vreemde vogel die beweegt
in haar armen een individu -
enkel jij en je gedachten
stilletjes haast ik mij naar waar
ik niet weet wat is, of zal zijn, of kan worden
onder een zekere deken van mist
onder een mantel van water en lucht
