You are currently browsing the monthly archive for augustus 2008.
Soms weet je niet waar je voor staat, tot je tegenover iemand staat. Plotseling voel je de noodzaak een standpunt te verdedigen, waar je eerst niet eens wist dat je er zo over dacht.
Read the rest of this entry »
Mensen die succesvol zijn, zijn niet zomaar succesvol. Het komt niet door wishful thinking, visualiseren, of simpel zelfvertrouwen. Mensen die succesvol zijn, zijn doelgericht. Ze denken aan waar ze willen komen, en welke stappen ze moeten nemen om daar te komen. Daarnaast bereiden ze zich voor op obstakels die ze mogelijk zullen tegenkomen, that all adds to the oquasion.
Mensen die succesvol zijn denken op de lange termijn. Wat ze nu misschien moeten ontberen, zal zich later terugbetalen.
/
People who are succesful, aren’t succesful for no reason. It’s not the wishful thinking, the visualising or the selfconfidence. People who are succesful, have a goal. They think of where they want to go, and what steps should be taken to achieve that. Also, they prepare themselves for possible obstacles. That all adds to the oquasion.
People who are succesful, think long term. All that is suffered, shall be repaid sometime later on. They endure.
Telkens als ik iets wil zeggen, leiden mijn gedachten me van het ene spoor op het andere. Zo is mijn hoofd een trein zonder eindbestemming, en zonder logisch te vormen pad. Het is een weer onbekende sensatie, dat vrij hebben. Dan werken, dan weer naar Kosovo (twee weken), dan weer naar Frankrijk (weekje, en niet tijdens de meest zonnige periode), dan weer werken, dan weer school. Vrijwel alle vakanties heb ik gevuld met werk en andere activiteiten. Kan je werken? Jahoor, geen probleem. Is natuurlijk wel leuk voor mijn portemonnee, niet dat ik ooit in staat ben geweest om te sparen. Hoe dan ook, dat verklaart de (bijna) onbekende sensatie.
Read the rest of this entry »
Toen je klein was, waar droomde je toen van? Wat wilde je doen, worden? Zij heeft het over routes, stippeltjes. Uitgestippeld. De dingen die je ouders voor je wilden. Een goede opleiding. Een leuke baan, vriend, huis. De dingen die wij ook willen. Maar doe je ook echt wat je zou willen, of doe je gewoon het meest voor de hand liggende?
Soms loopt het fout met de route. Mensen die geen stippeltjes kunnen volgen, de boel verwarren, van richting veranderen. De TomTom die “Ga hier links” in je oor schreeuwt. Het niet hebben van een eindpunt, niet weten waar je terecht zou willen komen. Omdat de route je zo saai lijkt, op de een of andere manier. Een wereld zonder nuances.
Als je in een rechte lijn van A naar B gaat – basisschool, middelbare, voortgezet onderwijs, de werkvloer, in die volgorde – ben je een goede burger. Je krijgt waardering. Iedereen doet het zo, lijkt het. Maar veel mensen willen niet rechtstreeks van A naar B. Ze willen wat van de omgeving zien. Even stilstaan. En dan besluiten dat ze toch heel ergens anders heen willen. Ze weten het alleen niet van elkaar. Ze zijn eenlingen in de massa.
“We raden het je niet aan.”
“Toch zal ik het doen.”
de één koos hoog
de ander voor laag
en ik zat ergens tussenin
ik wist niet wat
ik wist niet hoe
ik wist alleen maar wat ik Niet
daarom zwom ik dan maar grijs
zwart of wit, is ook een keuze
De katten lijken nooit verbaasd als ik weer eens op kom dagen. Maar dat is dan ook hoe katten zijn, ze blijven weken weg en verschijnen dan weer op het toneel, onschuldig kijkend, alsof ze nooit weggeweest zijn. Ze moeten het wel kunnen begrijpen. En ze moeten me zich wel herinneren, ik was erbij toen ze nog kleine – harige – gupjes waren.
Op een gegeven moment krijg je een onbeheersbare drang naar je eigen spullen. Je eigen domein. Je eigen denkruimte. Je kunt niet nadenken als je nooit alleen bent. Gezelschap dwingt je om constant bezig te zijn met Acties. Wat een goed ding is. Alleen niet de hele tijd. En dan kun je elkaar ook niet missen. Terwijl dat missen soms een heel lekker gevoel is. Dat sprongetje dat je hart maakt als je hem/haar weer ziet. Al is het maar een dag.
Ik zou niet moeten beginnen over missen, B. zal me afschieten. Met lang weg zijn, naar ergens waar ik constant de afleiding had van mensen om me heen en Dingen Doen, die hij niet had. “Je weet niet hoe het was!” weet ik Wel. Echt. “My misery is mine alone!” zo typerend voor den mensch (en voor B.). Altijd maar denken dat ik dingen niet snap.
Maar nu ben ik mijn tandenborstel vergeten.
Wanneer heb je voor het laatst een interessant geluid gehoord ?
Misschien kwam het door de discussie die begon, vanuit het niets, zoals dat altijd gaat. We hadden lekker gegeten en zaten buiten te genieten van een drankje en elkaars gezelschap, en toen kwam het gesprek op de Grote Dingen. De Grote Dingen, als leven en dood, liefde en verlies, geluk en oprechtheid.
Read the rest of this entry »
