Visor – I’m learning

I have to

Gouden regen

Mijn opa en oma hebben altijd een grote tuin gehad. Tenminste, voor mijn begrippen was het groot. Wij woonden in een toch redelijk ruim rijtjeshuis, maar met een postzegeltuintje er achter. Waar de ruimte bij ons in het huis zat, zat het bij opa en oma in de tuin.

Switterbeet

Nummer 16

op de rozenhof schuilt een vrouw
links van de plataan, achter witte kozijnen
in blond met grijs en zwarte col
verdwaald in haar gedachten

voor haar liggen onuitgepakt
stukjes van een dusver leven

hoe lang ze daar al zit
ik kan het je niet vertellen

Hear it in the rain

Dingen die oranje zijn

Nog redelijk vers in het geheugen, je kent hem wel, de WUP. Nee niet de bijnaam voor eersteklassers van de middelbare school, die andere wup. Het pluizige bolletje met de roloogjes en de plakvoetjes die populair werd gemaakt door AH – die supermarktketen die de prijzenoorlog startte – en waarvoor auto’s open werden gebroken, alleen om dit kleine ventje te verkrijgen.

Maar! Nu iets nieuws. De Welpie.

Calm

Diafragma

Ergens in een hotelkamer, boven de ruis van de stad, hoog

hoger

slaapt het meisje van het fototoestel geluidloze dromen
haar ogen knipperend tegen het anderwereldse licht
haar handen van zich af
“Ik hou mij sterk”

waar zij ontdekt dat ruimteschepen echt zijn
maar haar rolletjes niet mee kan nemen

“Het is hier geen cafetaria”

Je zou het wel bijna denken anders

Zo vaak eten we patat.