Waar men heen gaat

De geur van regen stijgt op vanuit de grond, langzaam haar neusgaten binnendringend. Een paar druppels en de hele atmosfeer verandert, alles lijkt een beetje frisser, verser. Ze wilde dat het meer was, de paar druppels mogen dan de vogels doen tsjirpen, ze doen niet veel voor het drukkende gevoel in haar voorhoofd, een gevoel waar ze al dagen last van heeft.

In haar fantasie is ze omringd met groen, enkelhoog gras, en donkere bergen in de verte. Het is er stil en toch niet stil, want de krekels laten zich niets opleggen, en ook de bijen zoemen rond. De bomen ruisen. Als bomen ruisen, praten ze tegen elkaar bedenkt ze. Omringd door de wind en het gras voelt ze een rust op zich neerdalen die het gevoel in haar voorhoofd verdrijft.

Vogels in de lucht. De lucht is een koepel voor de wereld, een grote glazen stolp. De zon vervolgt zijn baan langs de hemel terwijl ze wegdrijft in niet-denken. Niet-denken en ruiken, voelen. Alle zintuigen, behalve het oordelende zintuig, wat alles puur laat, zoals het is.

Een kar kraakt op het pad. Een ezel trekt de kar voort, gevolgd door een oude man met een rieten hoed. De man geeft haar een opmerkelijke blik, maar stopt niet. Nog meer pelgrims in dit niemandsland.