Wij zagen

We slenterden door het bos
hand in hand, blikje fris in de ander

het waren er twee
B. bemerkte ze als eerste
we slopen tot héél dichtbij
uit de wind

het duurde even voor ze ons opmerkten
en zich toen gehaast uit de hoeven maakten
met grote, snelle sprongen

om even later weer oog in oog te staan
zachte, donkere ogen en
fluwelen geweien

en dat was het mooiste.

Mijn lief en ik

Het wordt echt bijna chirurgie om ons uit elkaar te houden

.

Over huisje boompje beestje

Elk gezin heeft haar eigen gewoonten, haar eigen tradities. Als ik bij B. ben kan ik zien hoe het daar gaat, en ben ik blij dat het zo ook kan. Men geeft om elkaar, kat elkaar niet af, en stemverheffingen komen bijna niet voor. Pa en ma gaan liefhebbend met elkaar om.

Raad

We kunnen het verleden niet overdoen!

Een waarheid als een koe, als ik het even zo mag formuleren. Als je zo oud bent als ik – ahum – begrijp je dat soort dingen. En als het kon, zou je het dan willen? Wat zou je veranderen?

Er zijn momenten geweest waarop ik best zo’n wijze oude man – of vrouw – als steun had kunnen gebruiken. Het terugkijken in het verleden was een deel van mijn dagelijks leven, of ik het nu wilde of niet. Maar misschien willen we allemaal wel zo’n wijze mentor naar wie we ons kunnen keren als we het niet meer weten. Zo iemand die het allemaal gezien heeft, maar zich nog wel herinnert hoe het was om jong te zijn. Een niet-vastgeroest persoon. Die weet dat het een rivier is, het leven. Dat het soms kabbelt, en soms stroomt als een woeste watervloed. Maar je moet begrijpen dat het nooit stilstaat, al lijkt het soms zo.

We kunnen het verleden niet overdoen. Hoe zoiets simpels toen zo lastig was om los te laten.

Ik heb een tip voor alle oude – wijze – vrouwen en mannen : Geef eens wat vaker een goede raad.

Waar men heen gaat

De geur van regen stijgt op vanuit de grond, langzaam haar neusgaten binnendringend. Een paar druppels en de hele atmosfeer verandert, alles lijkt een beetje frisser, verser. Ze wilde dat het meer was, de paar druppels mogen dan de vogels doen tsjirpen, ze doen niet veel voor het drukkende gevoel in haar voorhoofd, een gevoel waar ze al dagen last van heeft.

In haar fantasie is ze omringd met groen, enkelhoog gras, en donkere bergen in de verte. Het is er stil en toch niet stil, want de krekels laten zich niets opleggen, en ook de bijen zoemen rond. De bomen ruisen. Als bomen ruisen, praten ze tegen elkaar bedenkt ze. Omringd door de wind en het gras voelt ze een rust op zich neerdalen die het gevoel in haar voorhoofd verdrijft.

Vogels in de lucht. De lucht is een koepel voor de wereld, een grote glazen stolp. De zon vervolgt zijn baan langs de hemel terwijl ze wegdrijft in niet-denken. Niet-denken en ruiken, voelen. Alle zintuigen, behalve het oordelende zintuig, wat alles puur laat, zoals het is.

Een kar kraakt op het pad. Een ezel trekt de kar voort, gevolgd door een oude man met een rieten hoed. De man geeft haar een opmerkelijke blik, maar stopt niet. Nog meer pelgrims in dit niemandsland.

Ready on your mark

I wrote my letter of selfimportance
with on my bow another arrow
shooting down the lane, I wandered
straying from my home once more

in my garden nothing grew
and ’round the house no voices stirred
to leave it barren time unspoken
for dust to come and take what’s mine

I collected, pieced together
from whatever shell, I found them
and my heart would leap with joy
untill the glue ran rather thin

I still gather, aiming senses
but prefer the shot to kill
give me now another arrow
with which I will have my ghost

En andere groenten

Om me heen spreiden de mensen hun vleugels. Naar het noorden, naar het zuiden – en al die andere windstreken – studie, stage, vakantie. Was ik zo’n meiske dat de hele vakantie werkte om het bij elkaar gewerkte geld uit te geven aan boeken en cd’s.

Niet langer!

Hoewel?

Na Kosovo verdween ik bijna meteen naar Frankrijk, met B – en de ouders van B – en na thuiskomst van die vakantie nam ik bijna-permanent residence op in het huis van B “Omdat dat zo makkelijk is in verband met je werk”.

Zo ben ik in de afgelopen anderhalve maand misschien 4 avonden thuis geweest. Wat dit doet voor het bijhouden van een weblog hoef ik je niet te vertellen. Dat geeft natuurlijk niet, het is niet dat je – als lezer dan – zat te branden om een berichtje van mij, maar zo raak ik wel erg uit de running!

Ook hier komkommertijd dus.

Vals alarm

Af en toe ben ik niet zo handig. Dan publiceer ik iets voor ik er goed en wel over nagedacht heb – of ik het echt Echt zeker weet – en verwijder ik het weer. Maar! U (jij) heeft het al gelezen! Terugnemen is eigenlijk voor watjes. Maar ik weet nog niet zeker of ik ga verhuizen. Eigenlijk ben ik best wel gehecht aan mijn log. Ik heb een heel archief vol met schrijfsels, zal ik die dan zomaar achterlaten?

Ik slaap er nog een nachtje over. Denk ik.

Ahum.