Soms betrap ik mezelf er nog weleens op, het big brother complex. De goedkeuring willen van zij die stoerder groter en ouder zijn, door hen geaccepteerd te worden. Wanneer ik dat bemerk moet ik mezelf even terug roepen “Hey, waarom wil je die goedkeuring eigenlijk?”

En daar weet ik dan geen antwoord op. Maar ik stop wel met proberen.

Gek he ?

Back in the known

Het voelt alsof ik teruggekeerd ben uit een andere wereld. Twee weken lang verbleef ik met een groep schoolgenoten en Kosovaarse studenten in Drenas, Kosovo , rondrijdend in onze bus. Elke dag hield ik een dagboek bij, om zo weinig mogelijk te vergeten, want elke dag was weer iets nieuws. De Kosovaarse studenten zal ik nooit vergeten, hoe ontzettend warm en vriendelijk ze zijn geweest en hoe open – en ik zal het als alles goed loopt ook niet hoeven, want dan komen ze in juni naar ons toe.

What is still there

Snaps

Nuk flas shkyp

Het is alweer een tijdje geleden dat ik gepost heb, maar ik heb het ontzettend druk. Op dit moment schrijf ik vanuit Kosova, op de computer van het gastgezin dat mij huisvest en gelukkigerwijs – als een van de weinigen – internetverbinding heeft. Ik ben nu begonnen aan week 2 in Kosova, maar als ik de dagen die ik gehad heb zou moeten beschrijven in 1 post zou ik te lang bezig zijn. Foto’s zullen volgen, zodra de accu van mijn camera weer opgeladen is – die hield er net mee op toen ik de foto’s wilde uploaden.

Wat doe ik eigenlijk in Kosova ? We zijn hier bezig met een project om een school op te knappen in Terstinik, een lesprogramma te maken voor de kinderen en ook verscheidene speeltoestellen op te knappen. Als ik eenmaal weer terugben zal ik de tijd hebben alles eens goed te bekijken en na te gaan en te vertellen hoe het precies geweest is, daarom groet ik je en zeg ik tot snel.

Shihemi shpet!

www.welltokosova.org