Om je in the loop te houden :

M. was boos. Het kwam hem ter ore dat er iets gaande was tussen een zekere kennis van hem, en mij. Dit leidde tot telefoontjes van een vriend van hem naar mij, die eiste te weten hoe het zat. Ik vond dat het hem niets aan ging, maar vertelde uiteindelijk mijn verhaal om er vanaf te zijn. M. wilde mij eens flink de waarheid zeggen, werd me verteld. Ik vroeg me af of hij soms dacht dat hij me bezat. De rollen werden gedraaid, de toon veranderde. Hoe kon het dat ik zo snel een ander had? Verontwaardiging. Was de sociaal-wettelijke periode van rouw dan niet in acht genomen? Maar ja, nee, eigenlijk had ik wel gelijk.

Ach, zei ik. Wie heeft nu wie gedumpt? Wat zou hem nog het meest dwars zitten? Dat het me beter verging? Dat ik niet doorging met kwijnen? Of dat hij me nu echt kwijt was.

A. zei dat het lullig was, zo snel al. “Hypocrisie” stond op haar voorhoofd getatoëerd. A. die nooit luistert als ik iets vertel. A. die sneller van vriendjes wisselt dan van sokken. Ik vond het niet nodig haar te overtuigen.

Nee. Als ik de keuze had tussen twee, zou die niet weer gevallen zijn op M. Maar dat hoef ik niet persé te zeggen. In dit geval wil ik liever bij me houden wat ik denk en voel. Angstvallig bewaakt. En degene die er baat bij heeft het te weten : Hij weet het.