Ik, mens

Ik ben altijd bezig me te verheffen uit de modder
met mijn bouwsels, weefsels en creaties
Maar bij tegenspoed, bij afscheid
tot waar keer ik, mens, dan terug ?

De planten, de bloemen, de wijdse lucht
De naalden onder mijn voeten
hebben plotseling weer zin

De zee is mijn moeder
De lucht is mijn vader

Ik ren, ik raas, zonder te weten

Pas als ik bijna eindig
zal ik zien wat er altijd al was

Barren land

Misschien een saai plaatje, maar
toen ik daar zo stond, tussen de dure flats
en omhoog keek naar de lucht
vond ik er iets otherworldly’s aan
de manier waarop mensen in zo’n woonkolonie leven
termietenheuvels van glas, staal en beton