You are currently browsing the monthly archive for februari 2008.
“LOLA
Aan vaders arm hangt ze verveeld
laarsjes, kous, rok en bloes te zijn.
Een vrouw van nog geen vijftien,
wereldwijs, met een sproetenkop. “
- Mark Iske
Is er een tweede strofe nodig? Of misschien wel een derde of vierde? En zo ja, hoe moet die luiden?
Omdat ik bij mezelf besloten had dat het nu maar eens afgelopen moest zijn met mij rot voelen, smste ik vrienden en kennissen wat hun plannen waren voor de avond. Ik woog de opties zorgvuldig af, koos een doorschijnend shirtje en maakte me op voor een nacht flink stappen, en vooral flink vergeten. Ik zou sjansen en drinken en dansen en ik zou daar genoegen in scheppen, en me over het hele gedoe heen zetten.
Read the rest of this entry »
Met Valentijn in een bloemenwinkel werken is leuk. Als je verliefd bent en uitzicht hebt op plannen voor de avond. Er misschien wel een bos rozen thuis op je wacht, of een kaartje. Als je liefje voor de deur staat, je hem mag kussen en in de armen sluiten.
Ik ben gisteren gedumpt. Roos na roos, klant na stralend glimlachende klant, is er gewoon geen mogelijkheid aan iets anders te denken. Daarom vond ik het vooral Niet erg dat ik eerder naar huis mocht. Het is niet dat ik het die mensen niet gun. Het is alleen dat het nogal steekt. Zij wel..en ik niet.
Zo’n Valentijn had ik nog niet meegemaakt. Ik kan niet zeggen dat het fijn is.
Een liedje voor hartzeer :
Ik huilde in de bus.
Omdat het niets was geworden met De jongen, M.
Omdat hij zo’n verhaaltje afdraaide van Thanks for the memories.
Net nadat ik naar bed gegaan was met hem.
Het ging allemaal veel te snel.
En ik voelde me dom.
Dat ik het verprutst had.
En dat hij het zo snel opgaf.
En dat ik er nooit achter zou komen hoe het zou zijn.
Ik voel me rot.
Ik voel me echt heel erg rot.
Het was lief en zacht. En wild. Vurig. En ongedwongen. Het was spontaan. Ongepland. “Nee” was geen optie. Het was mooi. Jij was mooi. En nu ben jij van mij. Heb ik zo even besloten. Hoop dat je het er mee eens bent. Dan mag je binnen komen.
Als het om mannen gaat, kan ik raar zijn. Aan de ene kant wil ik dat ze hun gevoelens tonen, aan de andere kant wil ik dat ze sterk en stoer zijn. B is wat jonger dan ik. Als hij heel eerlijk vertelt mij leuk te vinden, hoewel M. een van zijn beste vrienden is, moet ik wel begrijpend reageren als hij vervolgens zegt me liever niet meer te willen spreken. Het doet hem immers zeer. Aan de andere kant denk ik, meen je dit nu?
Geef mij maar weer zo’n ongevoelige klootzak. Zo eentje die alles opkropt en langzaam verbitterd raakt en wegettert. Zo eentje die rustig zijn vuist door een muur slaat en zegt “Tis maar een schrammetje”. Dan kan ik daar volop aan sleutelen zodat hij maar gevoelig en lief wordt.
En dat meen ik niet. Doet u maar een middenmaatje.
liefde en geliefde
tot mijn groot verdriet
de een behoudt tot alles
en tot de ander niet
wat kan ik dan toch zeggen
als jij mij zo beziet
ik ben niet je geliefde
ik ben je liefje niet.
Als de lente komt gaat het beter. De energie stroomt binnen, de zin is weer te vinden, er staan hyacinten in mijn huis. De vrijdagavond deelde ik op in twee feestjes : Die van een goede vriendin – een surprise party, ze vond de verrassing erg leuk – en de verjaardag van M. De zaterdagavond bracht ik ook door bij M. , ontmoette zijn – hele aardige – familie, bleef langer hangen dan bedoeld, bleef slapen. Als een echte gentleman trok hij een matras onder het bed vandaan en ging daar zelf op liggen, en wees mij zijn eigen bed. Het was raar om daar te zijn, maar het voelde goed. Vandaag voelt als een dag waarop er vanalles mogelijk is, waarop ik grijnzend binnen kan lopen en mijn domme grapjes maken tegen klasgenoten, en ik denk dat ik verliefd ben.
