Futilitijdten

Als ik fluister over de dingen die me aangaan – over het leven, over wat ik voel of denk – heeft niemand er oor voor. De dingen die ik fluister zijn te abstract. En niemand kijkt om, om te vragen “Wat zeg je?”, liever negeren zij het spelen van de woorden over hun trommelvlies. Een nutteloos gezever van een nutteloos hart. Tot mijn woorden weer het tastbare raken, dan hangt men aan mijn lippen. Want ik schrijf een verhaaltje van een leven, een leven zoals zij het leiden, zoals ze begrijpen.

Soms sta ik stil midden in een zin. Ik kijk om me heen en besef dat ik alleen ben, zie de lucht, voel de wind, voel de bomen. Snap je dat, als ik zeg dat je bomen kunt voelen? Je kunt het wel zeker. Er moet alleen wel een soort opening zijn. Door een gesloten raam kan de wind niet blazen. Maar als ik dan stilsta en voel, bestaat er geen tijd. Tijd is net zo’n nutteloos verzinsel van de mens als apart verpakte sneetjes ontbijtkoek en elektrische tandenborstels. Het is alleen bedoeld om levens aan te geven, en de Wereld rekent niet in levens.

Een beetje laat – Another year

I wish you could adore
The way you did before
Now you’re living through another year
Oh, the light you were
Will soon become a blur
As you’re living through another year

Interval

Wow, wat gebeurt er een hoop eigenlijk, van tijd tot tijd.
Zo heb ik alweer mijn tweede date met M. achter de rug, en hoop ik stiekem dat er een derde komt. Ik denk van wel. Hoop ik. Je kunt nooit al te zeker van jezelf zijn natuurlijk.
Om echt iets te schrijven zou ik weer eventjes moeten stilstaan.

Very soon!

Als dingen zich roeren

op het moment dat je
een schaduw van jezelf bent
met andere ogen om je heen kijkt
wat maakt dan dat je
de kleinere vreugden weer kunt zien?

als de zon opkomt
en het geritsel van zomer
klinkt in mijn hoofd
en het leven baant zich
een weg naar boven
het vindt altijd zijn weg
terug naar de zon

ik kan alleen maar
naar het licht toe groeien

Ongelofelijke dingen

Mijn leven is niet meer hetzelfde sinds ik de Ongeloofijke Akkoordenvinder kocht, werkelijk een uitkomst.
Wat is er zo Ongelooflijk aan de Akkoordenvinder hoor ik u vragen.
Nou, hij is Ongelooflijk in de zin dat er een heeeeeeeeeeeleboel akkoorden in staan.
Die je daar in kunt Vinden.
Ik verzeker u dat ik ook verbaasd was.
“Bestaat zoiets dan?” vroeg ik, en men zei “Ja heus” en leverde mij het bewijs.
En het was alsof in mijn brein duizenden deuren opensloegen in een gezamelijk pandemonium van gekraak.

*Blaast het stof van haar gitaar*

I missed the whole transition thing

Ik volgde het spoor van vernielde bushokjes terug naar huis. De dag blonk grijs en kil, de middagzon nergens te bekennen. In mijn maag de bonk slaapgebrek en op mijn huid de sporen van make-up van gisteren.