Whoah horsey

Oh.

Als ik nu stilsta, wat gebeurt er dan?

Eigenlijk ben ik de laatste drie weken alleen maar aan het hollen geweest. Hollen om mezelf te ontvluchten. Ik heb geprobeerd om zoveel mogelijk plezier te maken, ja te zeggen op elk aanbod, en bijna elke avond op stap te zijn.
Uiteindelijk voelt dat niet zo heel lekker. Een beetje als wanneer je nooit tijd zou hebben om rustig te eten en je altijd je boterham naar binnen moet proppen. Alles moet vlug en er mag geen tijd overblijven.

Op vijf a zes uurtjes slaap gewoon uitgaan. “Je leeft maar één keer”
Dan de volgende dag weer werken.

Nu vind ik het wel weer welletjes. Even niks.
“Ohja..maandag oud en nieuw?”

He must be very cold

Nothing but the sky

Glüh

Op de kerstmarkt hing een uitgelaten sfeertje. Ik kom niet zo vaak op kerstmarkten, dat soort dingen probeer ik meestal te vermijden – dit hangt samen met mijn aversie voor slenteren. Ik hou gewoon niet van slenteren en na er dan een tijdje toe gedwongen te worden voel ik de neiging in me opkomen om mensen omver te kegelen. Hierom en om anderen redenen – zoals het niet willen uitgeven van geld aan dingen die ik niet nodig heb – staat het bezoeken van kerstmarkten en braderiën vrijwel nooit op mijn to-do lijstje.

I took the leap and bruised my face

Mijn poging hem te kussen liep stuk op zijn pantser. Al was het minder pijnlijk dan ik had gedacht. Laat hem maar denken wat hij wil. Laat hem zijn illusies maar houden. Ik heb geen spijt.

Opgeslagen als concept

Het conceptenvakje op mijn telefoon raakt vol. Met bericht na bericht, verwoed getypt -  harde woorden en lieve woorden, en gedachten die ik uit wilde zenden – dan op het allerlaatste moment niet verstuurd. Met alle dingen die ik had willen zeggen, maar bij me hield. Ik zou ze op moeten schrijven. Bundelen. Met de datum en het tijdstip erbij. Als reminder, dit dacht je op dat moment. Dit was wat je wilde zeggen. Waarom deed je dat nou niet?

The tangled workings of my mind

Nadat ik geen reactie meer kreeg op mijn laatste smsje, belde ik hem maar op. Stond voor het café, in de kou, omdat het binnen te rumoerig was. Het was de zoveelste keer dat ik een berichtje had gekregen : “Kom toch niet”. De regen was het dit keer. Drie keer had ik het gevraagd. Of hij echt wel kwam. Jazeker was het, natuurlijk, hij had het toch gezegd. Ik rekende op hem. Had mijn schaakbord meegenomen. Was in het café gaan zitten met mijn boek, wachtend tot mijn vrienden zouden komen. Een halfuur later was er nog niemand, maar hij zou tenminste wel wat vroeger komen.

Indigo..

Zet haar gedachten op een rijtje.

Tot dan is er leemte.

Aldus de pessimist

De tijd gaat te snel. Voor ik het goed en wel door heb zijn dingen alweer een vroege dood gestorven, zoals de bomen nu ook hun bladeren kwijt zijn. Het is koud en dor en donker, in afwezigheid van alle veerkracht, want wat te koud wordt breekt af.

All that I can do / Wat nog kan

I’ll find myself at the edge of things
looking down upon the rubble
shrug my shoulders and keep going
because it’s all that I can do

aan de grens van alle dingen
overzie ik de ellende
en haal mijn schouders op want dat
is alles wat ik nog kan doen