Two hearts

To deserve

Soms zou ik willen dat ik een beter persoon was. Dan kreeg van mij iedereen wat hij verdiende, zonder ooit mijn jaloezie, onverschilligheid of boosheid te krijgen. Dan zou ik groter zijn dan al deze kleine emoties. En de afwezigheid daarvan.

Monoloog

Dat ik uit verveling maar weer koffie inschenk, terwijl me toch pas verteld is dat teveel koffie hardstikke slecht voor je is. Naast teveel vet, teveel suiker, roken, en gebrek aan beweging – waar ik dan weer minder vrees voor hoef te hebben aangezien ik niet rook, de rest met mate inneem en toch regelmatig de fiets pak (en de post rondbreng). Maar die koffie! Achjee. Mocht je niets meer van mij horen, dan was het de overdosis.

In de herfst

ach, ik wist wel wat ik had
in mijn vingers, onomwonden
maar net als bloemen moet de liefde
onvermijdelijk weer sterven

de momenten, als de bladeren
vallen neer tot in oneindig
altijd dwarrelend in mijn hoofd

komen steeds opnieuw omhoog

Pootjes

Blijkbaar had ik er niets over gezegd, maar een paar weken terug nam ik mijn besluit om bij de bloemenwinkel te gaan werken. Nu is er nog 1 zaterdag die ik bij de post doorbreng, dan zit het erop. Ook van iedereen daar dacht ik dat ze het al wisten, maar toch waren er die verbaasd en – tot mijn opluchting – teleurgesteld reageerden.

Aan de ene kant heb ik spijt. Aan de andere kant weet ik dat het slimmer is om ervaring op te doen in het vak waar ik uiteindelijk voor leer, en dat het daar ook wel gezellig zal worden. Alleen dan op een andere manier. Sommige mensen zal ik blijven zien, anderen misschien niet, maar in dat geval zal het niet aan mij liggen. Ik heb veel leuke mensen bij de post ontmoet, waar ik zeker mee wil blijven afspreken.

Soms is het eng om beslissingen te nemen die veranderingen aanbrengen. Dan lig ik daar over wakker en vraag me af of ik het wel goed gedaan heb. Maar eigenlijk zou ik niet bang moeten zijn omdat dingen veranderen. Uiteindelijk zal alles weer op zijn pootjes terecht komen.

Met dank aan Bol

Om mezelf blij te maken, en omdat alles toch zo makkelijk gaat met internetbankieren tegenwoordig. Vanmiddag kreeg ik mijn boeken plus één dvd binnen :

- Ronja de Roversdochter, 2e hands, uit 1987, mijn geboortejaar.
- De tuinen van Dorr, van Paul Biegel, nieuw.
- Lost in translation, een absolute aanrader om te bekijken.

Als klein dwergje had ik al een favoriete schrijver, en dat was Paul Biegel. De manier waarop hij schreef was altijd bijzonder fantasierijk, het boeide. Ik kon er altijd helemaal in wegraken.
Sprookjes zijn niet alleen voor kinderen, als ik de verhalen teruglees kan ik daar nog steeds van genieten. Soms kan de werkelijkheid wel een beetje meer fantasie gebruiken.
De boeken die ik toen leuk vond probeer ik terug te vinden, voor ze verloren gaan in de tijd. Dan kan ik ze misschien weer aan mijn kinderen voorlezen, mocht ik die ooit krijgen.

Uit de droom

Dan word ik wakker, en dan weet ik alleen nog maar dat het over hem ging. Niet over S, maar over een ander. Dan vraag ik me af wat voor magische woorden hij stiekem over me uitgesproken heeft, dat mijn dromen het zo bijzonder vinden.

Dwaal

Naar het bushokje liep ik, om de tijden te bekijken. De arriva site is nu eenmaal niet erg betrouwbaar, en ik had nog wat tijd. Toen ik het gezien had wilden mijn voeten eigenlijk nog niet naar huis toe lopen. Ik keek een paadje in en besloot die kant op te gaan, op impuls. Ik liep door het park en langs mijn oude huis, en plaatsen waar we vroeger de hond uitlieten. Zo liep ik tot mijn voeten me uiteindelijk met tegenzin weer naar huis toe brachten, anders zou ik er s’ochtends maar spijt van krijgen.

Ik ben een nachtmens. Eerst deed ik dat veel vaker, s’avonds of s’nachts over straat dwalen in mijn eentje. Genieten van het donker, de stilte. De afwezigheid van mensen, de sterren als ze zichtbaar zijn. Kijken naar vensters die nog verlicht zijn. Toen ik mijn lief kreeg hield het op, ik weet niet waarom. Misschien omdat ik hem s’avonds vaak zag en dan geen behoefte meer had aan dwalen. Ik hou van het donker, ik hou van de nacht. Ik was het vergeten, nu weet ik het weer.

Deja vu

What is love

my lips and their red
do they mock you again
well I thought I was yours
guess I might have been wrong