You are currently browsing the monthly archive for oktober 2007.
Pays off.
Het was donker in het huis. Het is een bepaald soort donker in dromen, een ander soort dan in het echte leven. Je kunt zien, maar toch ook niet. Je kunt dingen onderscheiden van veraf, maar je kunt de details niet zien. Je kunt de gezichten niet zien.
Read the rest of this entry »
Het ging goed op school en het ging goed op stage. Ik ging uit, was sociaal en had lol. Het ging zo goed dat ik Lief een beetje vergat, en dat was niet erg omdat het niet goed ging samen. Hij deed zijn eigen dingen, dus besloot ik ook mijn eigen dingen te doen, en ik had het gevoel dat zo ook alles ok was.
Toen ging het uit. “Nee nee!” riep het kleine meisje. “Het is niet eerlijk!” En ik mokte, weliswaar begrijpelijk, maar ik had het zien aankomen. Het kon niet anders dan dat het zo zou gaan. Toch was al mijn Goed opeens weg. Voelde me in de steek gelaten. Rot.
Ik denk dat het tijd is om mijn eigen Goed weer te gaan aanmaken. Zoals ik deed vlak voordat het uit ging. Dan hoef ik ook niet meer zo boos te zijn.
We liepen samen de luchtjeswinkel in, vriendin A en ik. We roken uitgebreid aan de flesjes die ons het meest aanstonden, met onze ongeoefende neuzen. Een ongeoefende neus raakt al snel overweldigd door het ruiken aan meerdere parfums. In beiden handen hield ik een geurkaartje en liet vriendin ruiken. “Maar welke is nu de Dior?” vroeg ik. De verkoopster die had staan toekijken deed mee. Ze snoof eerst aandachtig aan het ene kaartje en toen aan de ander en wees toen de Pure Poison aan. “Helemaal goed!” zei ik. En nam alleen een glimlach mee de winkel uit.
- Het boek “Ronja de roversdochter”
- Warme chocola
- Rozen uit Equador
- Knuffels (van mensen)
- Twister
- Vissen aaien in Sealife
- Bioscoopje (Stardust)
- De nieuwe Miyazaki en andere films van Miyazaki die ik nog niet heb
Dus als je je geroepen voelt..! Dit waren wat suggesties.
Toen Lief zei dat hij mijn Lief niet meer was, moest ik huilen. Ik lag in bed en dacht aan alle momenten die we gedeeld hadden, en dat dat nu voorbij zou zijn. Aan de andere kant van de lijn was de stem die zweeg. “Ach, we groeiden uit elkaar”. Nog één laatste stuiptrekking van mijn liefde en verlatingsangst, toen was het voorbij.
Nu heb ik ruimte. Mag ik zelf verzinnen wat ik daar mee ga doen. Aan de ene kant is het beangstigend, aan de andere kant verfrissend. Niet langer doorlopen in hetzelfde ritme, maar gedwongen worden in andere passen over te gaan.
Het steekt. Het zal wel overgaan.
Ik snap haar wel, dat ze Hem nodig heeft om overeind te blijven. Ze zei dat ze zich zo verloren voelde. Zo voel ik me heel vaak. Al denk ik niet dat god mij zou kunnen geven wat zij eruit haalt.
Toch. Als ik van mijn bus naar mijn stage loop, zie ik de bladeren aan de bomen die verkleuren. Ik zie de lucht die diepblauw is, de mensen die zich naar hun werk of school haasten. En als ik dan de zon op mijn gezicht voel denk ik dat ik weet wat god is. En als men vriendelijk tegen mij is en ik glimlach, denk ik dat het leven goed is. Dat zou kunnen zijn wat men bedoelt met god. Maar ik weet ook dat het leven vol is van duisternis, als ik me alleen voel, of als er dingen gebeuren die ik niet in de hand heb. Dan moet god ook wel vol zijn van duisternis. Het is de hele essentie van het leven, die dualiteit. De schoonheid die ik soms voel, en die me laat weten dat ik leef. Met aan de andere kant de duisternis die ongelukkig kan maken. Chaos en orde. Licht en donker.
Doet god haar geloven dat er alleen licht is, of doet het haar accepteren dat er duisternis is?
I haven’t always been as happy. Met het donker kruipt de kou naar binnen, door kiertjes in mijn bewustzijn. Dan ben ik bang dat het terugkomt, naargeestige gedachten die ik niet tegen kan houden. Dat ik verdwijn in een donkere put die alles grauw maakt. En dan weet ik dat ik er al naar op weg ben door bang te zijn. Zodat ik probeer aan iets anders te denken. Maar in mijn achterhoofd knaagt de gedachte : Wat moet ik als mijn afleiding opraakt?
