Rain

Ooit weleens..?

Heb je dat weleens, dat je in de bus zit en je voorstelt dat de mensen deels dier zijn? Met katten en beren oren, staarten, enzovoorts? De twee oude dametjes die voor je zitten mussen worden? Het schuchtere slanke meisje met de bruine ogen een hert?

Of kijk ik teveel anime? Ik ben denk ik een beetje kinderachtig. Maar dat kan me lekker niks schelen.

Live and learn

Wolven

Ze deed haar best om met hem te blijven praten. Om hem niet uit het oog te verliezen. Al kwam het niet vaak voor dat hij haar aansprak, ze vond het toch leuk om met hem te praten. Het werd nooit een normaal iets, ze moest er altijd een beetje moeite voor doen. Dan leek het of ze hem stukje bij beetje binnenhaalde, op een gegeven moment kwam hij zelfs bij haar langs. Om te hangen, te praten en niks te doen. Dat vond ze een overwinning voor zichzelf. Haalde er een beetje zelfvertrouwen uit.

Tot hij dan weer volledig omsloeg en het hele proces vergeten leek te zijn. Moest ze weer van voor af aan beginnen. Vragen om verklaringen had geen zin, er kwamen toch nooit zinnige antwoorden. De teleurstelling kwam weer en ze begreep niet waarom. Ze begreep er nooit iets van. Ze wilde er niet aan dat wolven altijd wolven blijven.

Time for another update

De hele middag had het er al dreigend uitgezien, toen ik klaar was met mijn wijk besloten de weergoden om maar wat over me uit te gieten. Niet zomaar een buitje, grote dikke druppels, waardoor ik meteen doorweekt was. Sinds een maand werk ik nu bij de post, maar dit was mijn eerste regenbui waar ik midden in zat, nog redelijk gunstig. Ik ben moe van het lopen en schoongespoeld door de regen, en nu ik hier zit en weer wat droge kleren aan heb voel ik voor het eerst sinds weken weer wat rust in mijn hoofd. Alles wat moest is volbracht, voorlopig. Volgende week hoef ik niets, behalve eenmalig een gesprek met een andere school.

Ook mijn stage is volbracht. Op de laatste dag kreeg ik een beloning en een hoop wijze raad toegestopt, samen met de boodschap dat ik gemist zal worden, dat ik best terug mag komen in mijn 4e jaar om stage te lopen en dat ik het in me heb om een goede bloemiste te worden. Dat was erg goed om te horen, vooral na het debakel dat mijn vorige stage heette. Op deze stage heb ik veel geleerd, en ik heb ook iets over mezelf geleerd. Dat ik het namelijk wel kan, als ik eenmaal doorzet. Nu is er niets, binnenkort een drukker schema bij de post, maar nu geen verplichtingen.

Dus

Ik heb het zo druk. Zo druk! Je zou eens moeten weten. Dan vind ik zo’n logje wel van secundair belang. Dat u het even weet. Ohja, en loggers in een hokje stoppen is even zielig als een van die websites getiteld “Why [vul hier iets in] suck”. Anders maak ik voor u wel even een nieuwe categorie : De analist. Struint andermans log af op zoek naar voedsel voor zijn log encyclopedie. Denkt boven zijn studie-objecten te staan.

Ik rust mijn koffer. Genoeg hierover.

Ongelukje

S. maakt grappige geluiden als ik hem kietel. Zo was ik hem weer aan het kietelen, toen hij uit bed rolde en bovenop mijn kapotte – scherpe – lamp viel. Ik lachte nog tot hij zei dat hij bloedde en een straaltje de daad bij het woord voegde en langs zijn arm liep. “Ach” dacht ik, gaf hem een handdoek om het bloeden te stelpen en ging naar beneden voor pleisters en ontsmettingsmiddel. Ik wilde de wond even schoonmaken, dus liet ik hem de handdoek er af halen – er zat een hoop bloed op – zag de wond en zei “Uhm liefje? Dat moet gehecht worden”.
“Hoezo?” zei S.

Moeders belde de huisartsenpost. Natuurlijk had S. zijn ziekenfondspasje niet bij zich. We maakten ons druk, ook al was het eigenlijk maar een “klein” wondje. De dokter maakte zich niet zo druk. Twee verdovingen, drie hechtingen, ontsmettingszalf, een hoop verband en een week niet werken. Maar toch stiekem wel voetballen. Hij merkt het vanzelf wel als hij op zijn arm valt.

De lamp is weg. Ik wil niet dat er doden vallen.

Consider the state of your spine

Het ging “uit” met de jongen die al bezet was. De vriendin had al zijn smsjes gelezen, waarop hij had verteld dat hij verliefd was, maar even naliet te vermelden wat hij met A. al uitgespookt had. Nu hoefde A. hem niet meer.
Jammer voor de vriendin dat ze een oneerlijk vriendje heeft. Jammer voor A. dat ze liever met hem geheimzinnig deed dan haar blikken elders te werpen. Uiteindelijk werd ze er zelf ook niet blij van.

Voor wie zichzelf vertelt dat hij altijd de hoogste moraal zal volgen, weet dat het raar kan lopen. Kudos voor jou als je nooit doet wat je zegt nooit te zullen doen. Dan heb je een sterke ruggegraat.