Over engeltjes

Als broer en ik bij opa en oma logeerden hadden ze altijd een versje voor het slapengaan. Ik ging er dan echt voor liggen terwijl één van de twee me instopte – de ander stopte broer in – en ondertussen dit versje opzei :

Als je s’avonds slapen gaat
Staan er veertien engeltjes naast
Twee aan het hoofdeind
Eén aan het voeteneind
Eén aan de rechterzij
Twee aan de linkerzij
Twee die je dekken
Twee die je wekken
En twee die je wijzen naar het hemelse paradijse

En dan was ik er helemaal klaar voor.
Waarom kan dat nu niet weer?

Als we dan toch teruggaan naar groep 6

Ik stond dus op mijn bus te wachten. Het regende een beetje, in het bushokje stonden nog een aantal schoolgenoten, voornamelijk vrouwelijk en voornamelijk harmless. Een overtut meisje liet haar pakje brood op de grond vallen, daarbij nogal triomfantelijk rondkijkend zo van “Ik gooi lekker mijn brood op de grond en durf er maar iets van te zeggen”, waarbij ze haar eveneens overtutte, nogal skippybalvormige vriendin nog net niet aanstootte.

Treinen

Niet

als ik er diep over nadenk
is het zinloos, is het niet ?
is er waarde in de waarde
wat in dit geheel ben ik ?

“Ik voel me zo ontzettend beun”
is geen goed eind voor een gedicht
is geen dicht
is niet
is

even diep ademhalen
probeer het om te buigen
tot leven

Mijn buurman gebruikt nog steeds de tuindeur om zijn tuin binnen te komen – ook al staat het hek er niet meer.

Hoofd

Het is frustrerend om steeds slechte cijfers te halen voor praktijk, waar mijn cijfers voor dat vak vorig schooljaar nog vrij ok waren. Andere leraar, andere standaard. De werkstukken worden in onze afwezigheid beoordeeld door twee leraren, waarbij ze – als ze daar zin in hebben – wat opmerkingen neerpennen. “Waarom heb je dit materiaal gebruikt?” Dat soort dingen. Als er nu algemene richtlijnen waren waar ik mij aan kan houden, zouden de cijfers niet zo kelderen. Steeds vaker denk ik “Misschien ben ik gewoon niet geschikt voor dit vak”, hoewel ik heel dat gevoel op stage niet heb. Daar heb ik plezier in wat ik doe.

Morgen heb ik weer een praktijk examen. Het gaat om een (doods)kistbedekking die bestaat uit ondergrond + versiering. Te gebruiken technieken : weven, bundelen, knopen, spijkeren. Verder : Choice is yours. Ik heb geen zin in morgen. Ik heb er een hard hoofd in.

3.30

Ze had een paar glaasjes gedronken. Was op zijn stoep terecht gekomen. Had aangebeld. Hij had opengedaan, en toen hij eenmaal over zijn verbazing heen was had hij haar verzocht om binnen te komen en vooral rustig te blijven zitten terwijl hij een kop thee voor haar maakte.

Cappuccino

Als ik mijn pakje roze bosvruchtenauto’s en flesje cola zero – goedkoop – op de toonbank leg, hijst de verkoopster zich langzaam omhoog uit haar stoel om af te rekenen. *Bliepbliep* gaan mijn items over de scanner. “Wilt u er nog een lekkere cappuccino bij?” klinkt het monotoon. Ik bekijk de verkoopster eens aandachtig. Een stel onverschillige vaalblauwe ogen kijken terug vanachter brillenglazen en vanonder een bos sluik haar van onbestemde kleur.

“Kijk” wil ik zeggen. “Als je mensen iets gaat proberen te verkopen waar ze eigenlijk niet op zitten te wachten, toon dan een beetje enthousiasme. Glimlach.” In mijn fantasie en in het echt blijft de verkoopster uilig kijken. Waarschijnlijk heeft ze het zinnetje aangereikt gekregen door de manager van de shop. Soms werkt dat, hoe vaak koop je immers iets waar je eigenlijk niet voor kwam? Hoewel ze dat “lekkere” misschien beter achterwegen had kunnen laten. Voor de vorm. Bovendien heb ik al cola.

“Nee dank je” zeg ik.

I’m sure you have your demons

Het zijn kleine duiveltjes, ze zitten in mijn haar. Daar klemmen ze zich vast en trekken aan mijn lokken, zodat het zeer doet, terwijl ze mij dingen influisteren. Maar ik mag er geen aandacht aan besteden, ik moet aan iets anders denken. Dan gaan ze vanzelf wel weg. En ja, zo zijn ze meestal bij het gloren van de nieuwe dag wel verdwenen.

Het is maar figuurlijk, van die duiveltjes. Zo kunt u er toch wel om lachen? Niet iedereen is tenslotte even goed wijs.

What you do

R – van mijn nieuwe stage – vindt het belangrijk dat haar planten goed verzorgd zijn. Dat ze dan minder tijd heeft voor de rest van de winkel is van minder belang – hoewel je hierbij wellicht zou kunnen fronsen – als de behandeling van de planten maar afkomt.