Seringen
februari 26, 2007
Een tijdje terug zat ik in de trein en las “The Lily Theatre” van Lulu Wang. Hoewel ze een Nederlandse schrijfster is, las ik het Engelse exemplaar – onder de indruk verkerend dat zij een Engelse schrijfster was – dat ik voor een spotprijsje op een boekenmarkt op de kop getikt had. Tegenover me zat een jonge Chinese vrouw, zelf ook verdiept in een boek.
Allebei hielden we onze stilte, tot de trein stopte op mijn bestemming en ik aanstalten maakte om uit te stappen. Toen vroeg ze me of ik het een leuk boek vond. Even was ik verbaasd dat deze vrouw me aansprak, maar stemde toen in, een erg goed boek vond ik. Ze glimlachte.
Nu ik het vervolg “Seringendroom” lees moet ik weer aan haar denken. Dit kleine moment deed me namelijk twee dingen herinneren : Hoezeer je jezelf kunt opsluiten in een bepaalde vorm van werkelijkheid, waar het – onder andere – vreemd is om elkaar aan te spreken, simpelweg omdat je elkaar niet kent. En hoe ik mensen de meest fascinerende dingen vind.
Wellicht vindt u dit kastje een onooglijk ding. Dat is uw goed recht. Ik vind hem echter prachtig, en toen ik hem gisteren bovenop een stapel verbouwvuilnis, in een container zag liggen moest ik hem gewoon meenemen. Dat hij loodzwaar was en dat ik er bijna mijn rug op zou breken was van minder belang.
Ook te zien op Flickr
There is a word for it
februari 20, 2007
that what long has been your anguish
might not come as a surprise
part of me is there reflected
in your ever fleeting eyes
seeking shore but growing madness
in the maze of what is why
it’s no wonder you’re dejected
finding truth behind the lie.
Dit nummer vind ik hopeloos romantisch.
U ook?
Zee
februari 16, 2007
ik heb niet
maar ik heb wel
ik heb genoeg
maar ben hier niet
ik zou willen
dat ik even
als de zee kon zijn
Ook te zien op Flickr
Liefde is eng, liefde is vreselijk beangstigend. Zo ook vriendschap. Niets is grilliger dan de mens en ook het leven lijkt te bestaan uit louter toeval, zodat wat vandaag ìs morgen niet meer hoeft te zijn. Liefde en vriendschap, ze zijn zo vreselijk kwetsbaar, ook met de beste bedoelingen.
En daarom heb ik nachtmerries.
