Nieuwjaar – Overzicht

Nieuwjaar wordt opgesteld als een zichtbare grens, ze mag niet voorbijgaan zonder door ons opgemerkt te worden. Een moment van bezinning en reflectie voor velen, zegeningen en tegenslagen worden onder elkaar gezet en tegen elkaar afgewogen. Wat moet in het volgend jaar worden verbeterd?

Slikken

Mensen willen jouw mening niet horen, mensen willen jouw gedachten niet weten. Ze willen doen alsof ze luisteren, en dan jouw visie overschreeuwen met de hunne.

Het spijt me dat het altijd zo moet gaan. Het spijt me dat mijn bedenkingen niet acceptabel zijn, dat er nooit ruimte voor kan zijn.

Ach, nu ik er over nadenk spijt het me niet. Ik vind het alleen rotvervelend, het maakt me ontzettend kwaad. En ik vraag me af wie jij denkt dat je bent, dat je mijn gedachten als “fout” afdoet en de jouwe als de waarheid. Ik heb tenslotte geen recht van spreken, toch?

Maar ik moet vooral mijn gedachten opschrijven en zeggen wat ik denk. Val toch..

Treasure your values

if I must live for something
it will not be for God
if there’s ever a reason
then the reason is love

and the lust for the living
for the dread must be fought
if I must live for something
it will not be for God.

Like the deserts miss the rain

Everything but the girl – Missing

De Tussenschim

in het donker sluipt een schim
is het een mens? is het een man?
onder ogen draagt hij mij
en slaat onzichtbaar gade

zijn hart klopt evenredig aan
het tikken van de staande klok
maar tijd noch ruimte kent hij echt
en staat buiten de werkelijkheid

soms ben ik bang dat hij me grijpt
of vrees ik dat hij mij dan weet
de leugens die mijn mond verspreid
de waarheid die mijn hart vergeet

vanuit mijn ooghoek zegt hij me
te leven als ik dacht als kind
want na de dood, dan spreken we
als vijand, of als goede vriend

Play

Ook te zien op Flickr

In de leegte die zijn afwezigheid overlaat, neemt zijn persoonlijkheid mythische proporties aan.

Uit.

Een meisje van vijftien heeft het moeilijk thuis. Ze heeft vaak ruzie, wie weet wat er gaande is? Ze raakt zwanger van haar vriendje. Ze ziet het niet meer zitten. In een wanhoopsdaad springt ze van een viaduct, klapt op een auto, belandt op de weg en wordt daarna ook nog eens overreden. Enkele momenten leeft ze nog, daarna is er het einde.

Een jongen loopt de bloemenwinkel binnen. Zijn gezicht is leeg. “Mijn zus is overleden” zegt hij tegen de verkoopster.
De opdrachten stromen binnen, rouwboeketten. “Hopelijk vind je nu eindelijk rust” staat er op het ene kaartje, “Waarom?” staat er op het andere.

“Heb je het gehoord?” zeggen de mensen, “Van dat meisje..”

Een leven eindigt, een roep om hulp blijft onbeantwoord, de omstanders tonen medeleven, maar niemand zal haar ooit begrijpen.

Golden Earring @ Heineken Music Hall / 15-12-06

Zoals u zult begrijpen was ik een van de weinige jongelingen op dit concert. Geflankeerd door moeder en stiefvader, verder omringd door oude rockers en iets jongere rockers met de bekende bandshirts. De drank was duur en de wijn schuimde, zo gaat dat op concerten, maar dat mocht niet afdoen aan de feestvreugde. En als Indigo vraagt of je alsjeblieft een beetje meer in haar glaasje wilt doen, dan doe je dat gewoon, toch?

Mijn eerste impressie was dat de HMH in mijn verbeelding een stuk groter was, maar als je Ahoy gewend bent is alles al snel klein. De sfeer was rustig en ontspannen, er was geen voorprogramma, de band ging gelijk over op het spelen. Wat leuk om een Nederlandse zanger tegen zijn publiek te horen praten, dat maakte het geheel al een stuk persoonlijker, en de band leek er zin in te hebben. (Zeg ik dat niet altijd? Zo kwam het in ieder geval over)

Het was heel erg gezellig, de overgangen tussen de nummers waren bijna naadloos, alleen vond ik het jammer dat ze Strange Wings niet hebben gespeeld. Aan het einde nog een nummer over een meisje met long blond hair, tegen die tijd stond ik mijn haar al te schudden, vooraan bij een gedeelte van het publiek dat de muziek niet meer kon weerstaan.

Moeder en stiefvader hadden gelukkig niet de neiging om GE merchandise te kopen..

Het patroon van de verwachting

Ik zat (on)geduldig op mijn trein te wachten, op een veel te vroeg tijdstip op een winderige ochtend, toen een behoofddoekte vrouw die ik rond de 30 schatte naast mij plaats nam op het wachtbankje. Wat schetste mijn verbazing toen ze haar telefoon uit haar tas nam en op volledig accentloze wijze in het toestel begon te spreken.

“Hey liefje, met je tante, was je al wakker? Oh, je moet dalijk naar school he?”

Een normaal gesprek van tante tot nichtje volgde. Wat is hier zo bijzonder aan? Dat ik mij afvroeg of ik nu echt zo bekrompen ben, dat ik die normale stem niet verwachtte.