Something pretty

Terra Naomi – The game changed

Mijn geest is een abstract ding dat zichzelf niet herkent, niet begrijpt.

Hoekje

S. zei : “Ik zag het in een hoekje van de hemel”

Puur

Een gevoel van rust en vrijheid overvalt me vaak als ik de vlakte over fiets die mijn dorp met het naburige stadje verbindt. Er is de ruimte die mij de kans geeft de hemel onbelemmerd te zien. Bij helder weer fonkelen de sterren diepgaand en eeuwig, dingen van een bepaalde schoonheid die nooit zullen veranderen, tenminste niet zolang ik leef. De maan laat zich half, heel of niet zien, als een eenzaam gezicht dat op de aarde neerkijkt.
Dan zijn er de lichtjes van de straatlantaarns in de verte en het schijnsel dat van ramen en huiselijkheid komt. Als het later is zijn er minder lichtjes, maar is de nacht dieper.

En ik bedenk me hoe het zou zijn om ergens te wonen waar er meer van deze ruimte is, meer vlakte of dal, met lichtjes in de verte. Of alleen een donkere deken die het zicht ontneemt op de omgeving, maar waarbij je weet dat achter die deken een onbepaalde dimensie schuil gaat. Verborgen ruimte die je kunt voelen en ruiken.

Over een poosje is heel deze vlakte volgebouwd met huizen, scholen, winkels en dergelijke. En het is als in het dagelijks leven waar de maatschappij en de drukte je langzaam opslokken, je ziel binnenkruipen zonder dat je het weet. De luxe en het plezier en de welvaart waar je genoegen en veiligheid aan ontleent, maar die tegelijkertijd verstikkend zijn, je het gevoel geven iets puurs te missen.

Iets puurs zoals een vlakte met lichtjes en hemel. Iets dat niet door ons gemaakt is, iets duurzaams.

Woordstilte

Ik zou het heus niet erg vinden iets van je te horen. Echt niet.

Yesterday calls

the ringing, ringing of the past
sounds in my ears, is here to last
a phonecall to remind me ever
of the love and pain I’ve had

calling through an empty house
it bounces off the walls and back
for me to hear, but none to see
shown not even on my face

tell me if you do remember
I can’t see what’s coming now
back and forth, we sway again
with our views sunk in our ways

Ik zie u graag

Ik zoen u graag.

I

books and tunes
won’t break the news
as long as you are hiding
they keep you safe
a false embrace
to make your world familiar

pens and notes
might tell you lies
to linger in confusion
another time
you think you’re right
instead you’re dissapearing

please tell me why
it is so wrong
to keep myself in silence
I know so few
who’s eyes are true
so I’ll remain here, biding

Merel

Ze was een dode vogel. Hij keek op haar neer, nam haar beeld in zich op. Haar zachte lokken waren besmeurd met de modder waar ze in lag, het haar dat hij zo graag had willen strelen. Glinsterend als het om haar gezicht sprong, bruisend. Hij streelde het nu, veegde wat zandkorrels weg. Haar gezicht was bleek, de rode mond verslapt in een verbaasde uitdrukking. De mond waarmee ze kon pruilen, schreeuwen en lachen. Dat tengere wezen zag er nu uit als een neergeslagen engel. Nu was ze geen hoer meer. Hij bracht zijn hand naar zijn gezicht om de tranen die daar ongemerkt waren opgeweld weg te vegen, zich verwonderend. Maar ze was dan ook prachtig, zoals ze daar lag.

Een eeuwigheid leek voorbij te gaan. De regen tikte op hen neer, de met rood gemengde modderplas groter makend, kleine details in zijn omgeving die zich in zijn geheugen griften. In de verte klonk het geronk van een auto, een teken dat zijn moment met haar over was. In gedachten zei hij zijn vaarwel, stapte in zijn eigen voertuig en verdween in de nacht.

Onder de bouwlampen zag een vreemdeling een onwerkelijk beeld. Pas toen hij zijn auto stopte om uit te stappen realiseerde hij zich wat hij zag. Een kreun maakte zich los van zijn lippen.

Zwartgedachten

Alle geluk die ik ervaar is me gegeven, zij is niet mijn recht, ze is een toevalligheid. Als ik te lang naar haar kijk zal ze verdwijnen, geïrriteerd door de aandacht.