Enneagram

Type 4 : The Individualist

The Sensitive, Withdrawn Type:
Expressive, Dramatic, Self-Absorbed, and Temperamental

* Basic Fear: That they have no identity or personal significance
* Basic Desire: To find themselves and their significance (to create an
identity)

Key Motivations: Want to express themselves and their individuality, to create and surround themselves with beauty, to maintain certain moods and feelings, to withdraw to protect their self-image, to take care of emotional needs before attending to anything else, to attract a “rescuer.”

…

Laat je eens vangen in een testje.

Soft, softer, softest

De luiken zijn gesloten, de lichten zijn gedoofd. Twee vingers die zachtjes de blote huid van mijn nek strelen, mijn oor tegen het hart van mijn lief. Ik hoor het kloppen, regelmatig en warm, fijn. Zijn andere hand dwaalt gedachteloos op en neer over mijn rug, af en toe plukkend aan mijn trui. Mijn haar is verward.

Diepe zucht. Ik hoef even niets meer, laat ons maar liggen. In een eindeloze winterslaap.

En niet anders

Kleine katjes moet je boven water houden, die mogen niet verdrinken in het water van je dromen. Pluizige grijze katjes, met halfgesloten oogjes en zacht klauwende pootjes. Zo is dat.

- never more a frown
you can keep me in your fingers
gently stroking head to toe
I miss delicacy so much –

Such moody skies

Ook te zien op Flickr

Heiden

Ik stond in de file, met mijn fietsje tussen de auto’s. Voor me stond een auto met een soort houten huisje op wielen erachter, een mini-blokhutje. Er zat een vrouw in, een vrij normale vrouw, maar ze was een heiden, ze had een grote houten amulet om met symbolen erop. “Doe jij niets meer?” vroeg ze me, in verband met mijn spiritueel bewustzijn. Ik zei niets, bekeek haar amulet. Ik mocht haar wel bellen zei ze, ze had geen email-adres om naar te mailen.

Helaas verloor ik haar nummer bij het wakker worden.

With thanks to the talking heads

I can’t seem to face up to the facts
I’m tense and nervous and I can’t relax
I can’t sleep cause my bed’s on fire
Don’t touch me I’m a real live wire

Psycho killer, qu’ est-ce que c’est?

Lights, trains

Ik was naar Amsterdam gegaan om iemand te ontmoeten die ik via mijn weblog ken. Ietwat stroef in het begin, maar later toch best leuk. Ze zeggen dat je eens in de zoveel tijd iets moet doen wat je eigenlijk eng vindt. We wandelden, keken een film, bediscusseerden verscheidene onderwerpen, en ik keek toe hoe hij de langpootmuggen ving – met een bakje – omdat hij ze niet dood wilde maken. Donker krulhaar en voorkomendheid.
Amsterdam is niet mijn stad, weet ik nu. Te groot, te luidruchtig, te rommelig voor een meisje dat uit een dorp komt waar je s’nachts – vrijwel zonder iemand tegen te komen – over straat kunt lopen.

Het was laat toen ik de trein richting Dordrecht terug pakte, de zon was al verdwenen. Toch zaten de wagons vrij vol, en ik ging tegenover een jonge zakenman in pak zitten. Het was warm, ik trok mijn jasje uit, keek wat uit het raam en liep de indrukken van mijn dag nog eens na. De man tegenover me legde zijn Spits neer en nam een wat gemakkelijkere positie aan. De man wierp blikken. Ik keek terug en zag een hand in zijn broekzak verdwijnen, die daar wel erg lang bleef hangen en een strelende beweging begon te maken. Mijn blik gleed terug naar het gezicht van de man, waarop een glimlach verscheen. Even was ik met stomheid geslagen, voor ik begon te lachen – beter dat hij zich belachelijk zou voelen – mijn tas en jasje bij elkaar graaide en naar de andere kant van de wagon verdween. Nu tegenover een jongen met warrig bruin haar en een smoezelig jasje. Deze had meer aandacht voor zijn kunstmagazine dan voor mij, hier viel ik in slaap tot het einde van de treinreis.

Geen enkel station is erg aantrekkelijk om er na twaalven in je eentje nog rond te bivakkeren. Er was een smsje van S, wat ik ervan zou vinden als hij me af kwam halen. Niet dat het naar huis fietsen me nu weer Zo tegen stond, maar ik vond het leuk dat hij aan me gedacht had. Ik belde terug en zei dat het goed was, en enkele minuten later was hij er. Eenmaal bij mijn huis aangekomen bedankte ik hem en stapte naar binnen. Ik zag een spijtige trek over zijn gezicht glijden, toch deed ik de deur dicht. En vroeg me even later af waarom ik dat had gedaan. Jammer voor mezelf, jammer voor degenen die wèl moeite doen.

Niettemin was ik moe. Ik had een logje kunnen typen, maar deed het niet.

Personal

Als veel mensen die je persoonlijk kent je log lezen, moet je vaak dingen voor je houden. Het geeft niet of u wel of niet comment, ik Weet wel dat u leest. U laat hier en daar weleens iets vallen. Toch wel jammer ook, want zo weet ik soms niet meer waar ik mijn verhaal kwijt moet.

Sinds wanneer ben ik eigenlijk zo’n gesloten persoon?

Zonder zin

om het leven echt te maken
maak ik los van mijn illusies
zogezegd ruik ik de koffie
om goed functioneel te zijn

maar zo zonder mijn ideeën
als men vind, zo mijn illusies
ben ik net als ieder meisje
dat niet nadenkt over “zijn”

ach, ik weet niet waar het om draait
wat uiteindelijk het waarst is
of zij beter leeft dan ik
en of ik slimmer ben dan zij

maar zolang ik me maar aanpas
en me aanpas, en me aanpas
leeg zonder mijn waanideeën
wil ik eigenlijk niet meer zijn…