Verhalen van verdwaaldheid

Het bos was stil. Het droeg zijn eigen geluiden, maar verder was het stil, vrij van alle herrie die een wereld van mensen met zich meebracht. Geen geschreeuw of getoeter. Geen gelach of ronkende motoren, of moeders die hun kinderen berispten. Geen banale gesprekken.
Hier in het woud was het alsof dat alles niet bestond. Het was iets uit een andere tijd, een andere wereld, één die nooit als thuis gevoeld had.

Ze had altijd van de stilte gehouden. Stilte bracht vrijheid. Het bracht een werkelijk luisteren naar de wereld om haar heen, en deed haar wegzinken in overpeinzingen die fris en nieuw waren. Puur.
Ze liet haar fantasie de vrije loop. Ze was hier niet alleen, het bos ademde om haar heen, met beroering als van kleine diertjes en de wind die langs takken streek. Het bos keurde haar aanwezigheid goed. Ze verstoorde niets. Ze liep enkel rond in verwondering, zich steeds dieper wagend in het onzichtbare doolhof.

Ze wilde een boek schrijven. “Verhalen van verdwaaldheid” zou ze het noemen.

ik zoek jou
ik zoek jou altijd
in de dingen om me heen.

Koopziek

Mijn rijkdom hangt om mijn nek
om mijn lijf
en klemt zich aan mijn vingers
als moderne zigeuner

Rijkdom manifesteert zich
in mijn euforie
als ik weer iets koop
Het sijpelt door het gapende
gat in mijn hand

Uche uche uche

Hoest, ben jij mijn vriend of vijand?
Kriebelend, rochelend in mijn keel
Slijm, gaat heen! Je irriteert me
Val een ander lastig.

Je weet vast hoe ik me voel.

Een vroeg winterbericht

Jij,

Met je scherpe nagels, tanden
Adem van ijs, handen van sneeuw
Jij blaast door me heen,
duwend, trekkend aan mijn jas

Jij maakt me tot jouw speelbal – Help!

Tot ik val, tot ik vlucht
Tot ik mij bibberend verberg,
onder dekens, in het duister
En juist daar zul je me vinden

Ik weet dat jij eraan komt

Koning winter op zijn wagen
Koning hulst weer op zijn troon
Zal de dagen korter maken
- insert new line –

Sterveling, verberg je!
En bid ergens, knus en warm,
om het lengen van het licht.

Sol

Tromgeroffel :

Ik heb een sollicitatiegesprek!

Wish me luck!

Maybe tomorrow

Natuurlijk meld ik het weer niet als het wel helemaal goed gaat. Sterker nog, de afgelopen weken leefde ik in een soort van roes. Niets kon me raken, de vogeltjes zongen, alles om me heen danste een gelukkige dans. Ik had namelijk een werkgeefster gevonden die me wilde adopteren, en dan zou ik in januari daar kunnen beginnen.

Geen scheldwoorden meer, geen steeds veranderende regels, geen minimumloon meer, geen dingen die ik moest pikken, want ik zou toch weggaan. Ik boekte samen met mijn vriend en wat anderen een huisje, en daar zou ik lekker gaan zitten in November, dvd’s kijkend en wandelend en zwemmend in het overdekte zwembad.

Echter, wat een zeepbel weer die uit elkaar spat. De dame in kwestie die me zou aannemen kreeg financiële problemen met haar bedrijf, en moet iemand ontslaan. Dat betekent dat ze mij niet aan kan nemen.

Het was eigenlijk te perfect; een super aardige bazin, alles in hetzelfde stadje, genoeg salaris om op mezelf te kunnen gaan wonen zonder overdreven krom te hoeven liggen, en weg van waar ik niet meer wil zijn. Maarja, het is crisis en dit is de realiteit.

En ik wacht op mijn volgende break.

Auto’s

Auto’s

Mijn herinneringen van auto’s
zijn bekleed met grijzig leer
en ruiken naar papa’s aftershave

ze flitsen, schieten langs donkere bomen
en sluiten harde regen buiten
druppels op het raam

mijn herinneringen van auto’s
zijn gedompeld in een aangename schemering
van vroeger en geborgen

en op de radio Clouseau

Every step

Er is niets “even” aan het zingen. Het is nooit even dit of dat, niet eraan beginnen en niet afmaken. Het is all the way, van begin tot eind, want het falen van je stem is hoorbaar.

Maar het mooie ervan is dat ik kan merken dat ik vooruit ga, en dat ik meer durf. En durven is een heel groot deel ervan, want als je niet durft kun je niet voluit.

Enjoying every step of the way..

Scabiosa