Indigo

Ik wil alleen nog maar dingen beschrijven, zoals de Koi’s in de vijver van B. Grote glanzende vissen, met bolle ogen en kleine voelsprietjes aan hun bek. Koi’s lijken vrolijke vissen, dommig als ze zijn. Ze zwemmen rond in hun grote vierkante bak, af en toe een plons veroorzakend. En eten. Een simpel leven. Ik vraag me af of een vis geheugen heeft. Als je er verder niet over nadenkt kun je genieten van zoiets, dat mooi is. Glanzende schubben, kleurschakeringen. Geluksvis. Mijn moeder heeft Koi’s op haar rug, misschien denkt ze dat ze haar geluk brengen. Misschien doen ze dat ook wel.

Mensen kunnen geen vissenlevens leven. Ze kunnen zich herinneren dat ze hetzelfde rondje weer maken, daar moeten ze voor oppassen. Simpel kan mooi zijn, en veilig, maar wij kunnen zo niet leven. We moeten ons herinneren dat er altijd meer is, anders houden we op met streven. En proberen. En glanzen.

parelwit
en parelzacht
gemaakt door tijd
en zout en zand

levend
muzend in mijn hand

kleine ronde droom

Hoe iets wat je altijd graag had, je zo tegen kan gaan staan. Zoals het werk dat je doet, of de plaats waar je bent. Het begint als een mooie belofte, een kans om je te ontplooien, maar langzaam maar zeker verandert het in een demon die je s’nachts achtervolgt in je dromen, met doemscenario’s en pesterijen.
(Meer…)

waar water raakt hemel
in een woud van blad
geen ogen, geen stem

een zijn
een zen

wat heeft zij verder nodig?

Op het moment dat ik in mijn nieuwe jurkje en bijpassende ongemakkelijke pumps bij paps op verjaarsvisite zat, zat zij alweer thuis in haar Kosovo, mijn gaste. Twee weken lang had ik een zusje erbij die ik alles liet zien, voor zover je “Alles” kunt zien in zulk tijdsbestek. Samen zagen wij de wallen, de tweede kamer, het strand, de kermis, leerde ik haar bloemschikken en deden wij andere, belangrijker dingen. Dan s’avonds zij op mijn msn, ik weggedoken in een boek. Tranen met tuiten toen ze weer ging, wij allemaal eigenlijk, ik beloofde haar weer te zien, en belofte maakt schuld.

Mijn opa en oma hebben altijd een grote tuin gehad. Tenminste, voor mijn begrippen was het groot. Wij woonden in een toch redelijk ruim rijtjeshuis, maar met een postzegeltuintje er achter. Waar de ruimte bij ons in het huis zat, zat het bij opa en oma in de tuin.
(Meer…)