Update :

1. Alles wat ik tot zover wilde bereiken is gelukt. Ik ben weer student! Nu nog dat torenhoge collegegeld betalen, maar dat terzijde.
2. Op zoek naar een bijbaan. Iets met veel uurtjes graag, waarin ik goed kan bijverdienen.
3. Nu nog weinig tijd, maar zit in mijn laatste weekjes fulltime werken. Daarna zal ik weer ruimte hebben en zal mijn hoofd misschien niet zo overlopen.
4. Heb het weblog herontdekt. Ook in het kader van straks meer tijd hebben.
5. Moet lijstje maken van dingen die ik nog nodig heb voor school.
6. Oude vriendin tegengekomen in de trein. Had haar lang niet meer gezien. Leuk haar weer te zien .
7. De laatste loodjes wegen echt het allerzwaarst.
8. De komende maanden heeeeel weinig geld uitgeven. Manieren zoeken om toch dingen te kunnen doen.

Hallo weblog. Fijn je weer te zien.

Nieuw nieuwer nieuwst.

Voila : morethangreenism.wordpress.com is een feit!

Mijn gedachten zijn makkelijker te dragen wanneer ik me bedenk dat er iemand is in de wereld die zich precies zo voelt als ik. Het doet mijn schuldgevoel dat ik “zeur” – in mijn hoofd nog wel ! – verminderen, en doet me minder alleen voelen.
Soms is het vervelend als je steeds het gevoel hebt dat je alleen nog tegen jezelf kunt praten, en je oppervlakkige versie voor de rest van de wereld bewaart. Opeens is alles vermoeiend, zijn alle geluiden teveel, kan ik geen muziek meer horen, wil ik niemand bellen.

Over het algemeen kan ik het gevoel van de vreemde eend vrij goed dragen. Ik ben eraan gewend dat mensen me raar vinden, of denken dat ik niets te zeggen heb omdat ik stil ben, alleen omdat ik niet weet of de dingen die ik wil zeggen überhaupt wel weerklank zullen vinden. Mis de aanwezigheid van leeftijdsgenoten, vriendinnen, leven. Het wordt saai met mezelf.

Het is de vermoeidheid. Het is de routine. Het is het wachten.
Verlang naar een bos. De stilte. Het groen.

Dus.

Denk erover een nieuw blog te beginnen. Een verse start. Wel een ander soort echter, meer een lifestyle iets. Internationaal, in het Engels. Het moet iets activerends zijn, wat discussies op gang brengt. En informatie geeft over de dingen die ik interessant, belangrijk of aan de orde vind. Het moet een verzameling links hebben die je direct naar de plekken brengt die je meer kunnen vertellen over bepaalde dingen (hoe vaag kun je zijn). En het moet inspirerend zijn. En groen.

Mij en ik zijn er nog ontzettend over aan het brainstormen. U hoort het wel.

Flashback

Een postje van een van mijn eerste blogs. Ik weet niet waarom ik terug ging kijken, was eigenlijk vergeten dat het nog bestond. Benieuwd naar wie ik toen was denk ik.

“Zielvergif

Ze is verdrietig, en als ze verdrietig is moet de hele wereld het meevoelen. Ze zakt in, vergrijst, als een zieke vogel. Ze eet steeds minder, en zodanig gaat ze zich steeds kouder en rotter voelen, en kijkt rond met haar lege ogen waar geen vlam meer in zit. Ze krabbelt in een klein schriftje, berichten over weemoed en passiviteit. Dat het allemaal geen zin heeft, dat ze s’ochtends niet meer op wil staan, dat de wereld groot en vreemd is, en ze de humor niet begrijpt. Achter de woorden zit de simpele boodschap dat ze gekwetst en kwaad is, maar eigenlijk niet goed kwaad durft te zijn. Dat ze liever rondloopt met de zure smaak in haar mond dan de tegenslag te aanvaarden en verder te gaan. Ze zwakt zichzelf af met de toegewijdheid van een sterk persoon, als de wraak waar niemand om geeft. ‘Dit komt door jou’ zegt ze, en ze werpt hem in gedachten een bijtende blik toe. Dat hij er niets meer mee te maken heeft en veranderd is in een schaduw op de achtergrond negeert ze. Een simpel excuus, dat keer op keer terugkeert, in een andere vorm met een andere stem.

“Dit gaat niet om jou, dit gaat om mijn worsteling met een abstract begrip. Met mijzelf en met mijn leven, want ik ben mijn grootste vijand.”

Ik zie het aan met lede ogen, ik heb geen plek meer voor haar. Zij is al het onrecht van de wereld in vaste vorm gegoten, en ze verdoet haar tijd in nachtmerries. “

2 februari, 2006.

Klein beginnen

Elke ochtend de zonnegroet doen, dat moet nog wel lukken.

Uitslag

Jouw scores op de algemene cognitieve capaciteitentest zijn gemiddeld of hoger. De scores per capaciteit zijn vergeleken met de scores van een groep mannen/vrouwen met een havo- of mbo-diploma.
Dit betekent dat volgens de testuitslag jouw capaciteitenniveau gelijk of hoger is dan het aanvangsniveau voor hbo. Op grond hiervan mag worden verwacht dat je de capaciteiten hebt om een hbo opleiding te volgen en af te ronden. Uiteraard geven wij geen garantie.

De eerste horde is genomen.

Kind

Het is een vreemde gewaarwording te dromen over het hebben van een kind. Was ik eerder al beschermend in mijn dromen, tegenover vogels en gewonde dieren, had ik nu opeens een kind. Moederlijke gevoelens. Ik denk niet dat mannen dat begrijpen, zo´n warm pluizig gevoel als het is, alsof het kind een verlengde van jouzelf is. Een orgaan, een tweede hart. Iets dat je verdedigt met je leven. Mijn innerlijke klok die zegt dat het nu best zou kunnen, maar als ik eerlijk ben zou ik er nog lang niet aan beginnen, zolang ik die verstandelijke keuze nog kan maken – lees, nog niet overweldigd raak door nesteldrang, hopelijk de komende jaren nog niet.

Maar het was een apart gevoel.

Wat is

Soms vraag ik mij af wat ik zou doen als ik niet zou hebben wat ik heb. Misschien is het zinloosheid om het je af te vragen, maar ik ben altijd bang geweest voor allerlei dingen. Dingen als verlies, eenzaamheid, waar eigenlijk ieder mens bang voor is. Het flikkert als een schaduw aan de rand van mijn bewustzijn, dat het zomaar zou kunnen gebeuren. Dat de mens die ik nu ben zomaar zou verdwijnen in een afgrond van duisternis als het zou plaatsvinden, dat ik me geen raad zou weten.

Soms ben ik bang voor wat het leven kan doen. Dat wie gezond is, ziek kan worden, sterven kan. Dat wie liefde heeft, zijn liefde kan kwijtraken, levens voor altijd veranderd. Dan bedenk ik mij dat wat ik zie als een vaststaand iets, eigenlijk constant in verandering is. Er is niet zoiets als behoud van zulke dingen. Ze verlopen, nemen andere vormen aan. Maar wij denken dat we iets “hebben”. Ik denk het.

Als ik het leven zie als een rivier kan ik er misschien mee omgaan. Dat ik soms ondergedompeld raak, verloren in de stroming, en dat ik me soms laat glijden op het oppervlak. Ik Moet mee, ik heb geen keus. De schaduw vraagt wat het dan uiteindelijk voor zin heeft als niets constant is, er geen behoud is. Wensend een eiland te bouwen in het midden van de stroming, onaangetast door tijd en omstandigheden.

Het andere deel in mij zegt dat het liefde is, genade is dat alles doorgaat, zoals alles in de natuur. Dat ook wij daar deel van zijn, uiteindelijk erin op zullen gaan en al onze ervaringen met ons mee zullen nemen, hoe hard we ook proberen onszelf erbuiten te plaatsen. Het niet geruststellend vinden dat wij van hetzelfde materiaal gemaakt zijn als een dier, een plant.Dat als er iets zou gebeuren, ook pijn weer zou vertrekken, als ik dit kan accepteren.

Het is zoals het is. Wie kan dit zeggen en werkelijk begrijpen wat het betekent?
Kleine worstelingen.